Schronisko PTTK „Orlica”

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy schroniska w Pieninach. Zobacz też: hasło o schronisku „Orlica” w Górach Orlickich.
Schronisko PTTK „Orlica”
Schronisko PTTK „Orlica”
Schronisko PTTK „Orlica”
Państwo Polska
Pasmo Pieniny, Karpaty
Wysokość 520 m n.p.m.
Data otwarcia 1932
Właściciel PTTK
Położenie na mapie Pienin
Mapa lokalizacyjna Pienin
Schronisko PTTK „Orlica”
Schronisko PTTK „Orlica”
Ziemia49°25′09,2″N 20°27′29,2″E/49,419222 20,458111
Strona internetowa

Schronisko PTTK „Orlica” (czasem określane również jako Pod Orlicą) – schronisko turystyczne Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego, położone w Pieninach, w granicach administracyjnych Szczawnicy. Znajduje się na wysokości 520 metrów n.p.m., na skarpie nad brzegiem Dunajca i wyspą Cypel, powyżej Drogi Pienińskiej.

Historia[edytuj]

Budynek został wzniesiony w 1932 jako prywatny pensjonat z bardzo atrakcyjnym widokiem na góry oraz rzekę. Ma trzy kondygnacje i charakterystyczną wieżę w bryle, od strony północnej. W lipcu 1934, w trakcie największej powodzi w latach międzywojennych, do „Orlicy” ewakuowali się gospodarze oraz goście budynku stacji noclegowej Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego „Biały Domek”, który w wyniku powodzi został zniesiony i zniszczony.

W 1952 obiekt został wydzierżawiony od Eugenii Klewarkowej przez Krakowski Oddział Zarządu Urządzeń Turystycznych PTTK, który dokonał w nim niewielkich przeróbek i uruchomił schronisko. 8 kwietnia 1956 podczas Walnego Zgromadzenia Oddziału Pienińskiego PTTK schronisku nadano imię Józefa Madei, jednego z pierwszych przewodników pienińskich.

W latach 60. XX wieku obiekt dysponował 52 miejscami noclegowymi w 11 pokojach oraz – w sezonie letnim – 68 miejscami noclegowymi w małych domkach kempingowych. W 1970 dokonano przymusowego wykupu budynku na rzecz PTTK. Następnie przystąpiono do remontu obiektu – wykonano nowe pokrycie dachowe, mur oporowy oraz postawiono kilkuosobowe domki kempingowe na zboczu, poniżej schroniska. Przez długi okres problemem było odprowadzenie ścieków ze schroniska do kanalizacji w Szczawnicy.

Kolejne remonty miał miejsc w latach 1982-1986 – w jego trakcie do budynku, od strony południowej, dobudowano salę jadalną – oraz w 2001.

W II rankingu schronisk górskich PTTK, ogłoszonym w sierpniu 2011 przez Magazyn Turystyki Górskiej „n.p.m.”, schronisko zostało uznane m.in. z racji warunków noclegowych i sanitarnych, za jedno z pięciu najgorszych schronisk w Polsce[1]. W kolejnych rankingach tego pisma „Orlica” zajęła 60 (2013)[2] i 48 miejsce (2015)[3]. Stan obiektu znacznie się polepszył w wyniku przeprowadzenia w 2016 gruntowanego remontu.

W odrębnym budynku przy schronisku działa od 1986 Ośrodek Kultury Turystyki Górskiej PTTK w Pieninach.

Gospodarze schroniska[edytuj]

  • Karol Krupczyński (1951)
  • Maria Wierzbińska (1951)
  • Czesław Winarski (1951-1970)
  • Barbara Chrobak (1970-1982)
  • Janina Suska (1981-1982, domki)
  • Maciej Marcinkowski (1982-1983, domki)
  • Wacław Malik (1984, domki)
  • H. Marcinkowska (1984-1985, domki)
  • Mirosława i Aleksander Śmietanowie (1985-2011)
  • Maciej Śmietana (od 2011)

Wyposażenie schroniska[edytuj]

  • 44 miejsca noclegowe w pokojach z łazienkami oraz kilka miejsc w pokojach bez łazienek
  • jadalnia z bufetem,
  • przechowalnia bagażu i sprzętu sportowego,
  • domki kempingowe (zdewastowane, nie nadające się do noclegów),
  • 5-metrowa ścianka wspinaczkowa.

Szlaki turystyczne[edytuj]

Schronisko stanowi dobry punkt wypadowy zarówno w Małe Pieniny jak i Pieniny Właściwe. W pobliżu obiektu można przekroczyć granicę ze Słowacją na Drodze Pienińskiej:

szlak turystyczny czerwony – czerwony ze Szczawnicy (0:10 h w obie strony) Drogą Pienińską do Czerwonego Klasztoru (↑ 2:40 h, ↓ 2:35 h, po 0:10 h odbicie niebieskim szlakiem w kierunku schroniska Chata Pieniny),

szlak turystyczny niebieski – niebieski z Trzech Koron przez Sokolicę (↓ 3:15 h, ↑ 3:10 h) na Szafranówkę (↑ 0:30 h, ↓ 0:45 h).

Galeria[edytuj]

Przypisy

  1. Ranking schronisk górskich. „Magazyn Turystyki Górskiej „n.p.m.””. sierpień 2011, s. 32-39. Dom Wydawniczy Kruszona, Poznań. 
  2. III Ranking schronisk górskich. „Magazyn Turystyki Górskiej „n.p.m.””. nr 8 (149), sierpień 2013, s. 21. Dom Wydawniczy Kruszona, Poznań. 
  3. IV Ranking schronisk górskich. „Magazyn Turystyki Górskiej „n.p.m.””. nr 8 (173), sierpień 2015, s. 24. Dom Wydawniczy Kruszona, Poznań. 

Bibliografia[edytuj]