Schronisko PTTK na Magurce Wilkowickiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Schronisko PTTK na Magurce Wilkowickiej
Widok współczesny
Widok współczesny
Państwo  Polska
Pasmo Beskid Mały
Wysokość 909 m n.p.m.
Właściciel PTTK
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Schronisko PTTK na Magurce Wilkowickiej
Schronisko PTTK na Magurce Wilkowickiej
Ziemia49°46′36″N 19°07′49″E/49,776667 19,130278
Strona internetowa
Schronisko PTTK na Magurce BMa6.jpg
Schronisko Magurka A 872.jpg

Schronisko PTTK na Magurce Wilkowickiej położone jest na wysokości 909 m na Magurce Wilkowickiej w zachodniej części Beskidu Małego. Jest to jedno z dwóch tego typu schronisk w tej części Beskidu.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Schronisko wybudowała sekcja bielska niemieckiej organizacji turystycznej Beskidenverein. Uroczyste otwarcie miało miejsce 27 września 1903 roku. Drewniany budynek z odkrytą werandą od frontu posiadał 5 pokoi gościnnych z 24 miejscami noclegowymi i rozbudowaną część gastronomiczną. Był popularnym celem niedzielnych wycieczek Niemców z Bielska i Białej.

Zaledwie w dwa lata po otwarciu schronisko spłonęło. Zostało odbudowane w ciągu następnego roku i uroczyście otwarte 18 sierpnia 1907 r. Wówczas obiekt otrzymał nazwę Erzherzogin Maria Theresia – Schutzhaus auf dem Josefsberg, na cześć małżonki arcyksięcia Fryderyka Habsburga, księcia cieszyńskiego, który był aktywnym mecenasem niemieckiej organizacji. Cieszył się dużą popularnością z powodu bliskości Bielska i łatwej dostępności. Jego znaczenie wzrosło, gdy jeszcze w tym samym roku Niemcy z bielskiego Beskidenvereinu założyli klub narciarski „Wintersportklub”: na podszczytowych polanach Magurki jego członkowie trenowali jazdę na nartach, a na niewielkiej skoczni położonej poniżej schroniska, przy zejściu w kierunku Rogacza – skoki.

Frekwencja w schronisku w pierwszych latach jego funkcjonowania wyglądała następująco:

  • 1903 – 307 osób
  • 1904 – 1678 osób
  • 1905 – 1087 osób
  • 1906 – 2660 osób
  • 1907 – 3157 osób
  • 1908 – 2143 osoby
  • 1909 – 3533 osoby[1]

W 1912 r. schronisko ponownie strawił pożar. Na jego miejscu wybudowano nowy obiekt, już murowany, na wysokim podpiwniczeniu, oddany do użytku w 1913 r. Posiadał on 64 miejsca noclegowe w 9 pokojach i jednej zbiorowej sali noclegowej, a także osobny pokój do dyspozycji Zarządu Beskidenvereinu. Był komfortowo jak na owe czasy wyposażony, posiadał nawet osobną suszarnię odzieży i przechowalnię sprzętu narciarskiego[2].

Po II wojnie światowej przejęło je PTT, a następnie PTTK – ostatni większy remont odbył się w latach 1972-1974.

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

szlak turystyczny zielony z Wilkowic – 2,15 godz.
szlak turystyczny zielony ze Straconki Kościół – 1,15 godz.
szlak turystyczny żółty ze Straconki Kościół – 2,15 godz.
szlak turystyczny żółty z Międzybrodzia Bialskiego – 2,30 godz.
szlak turystyczny niebieski z Przełęczy Przegibek – 1,00 godz.
szlak turystyczny niebieski z Czernichowa – 2,15 godz.
szlak turystyczny czerwony z Mikuszowic Krakowskich – 2,30 godz.
szlak turystyczny czerwony z Wilkowic – 1,40 godz.
szlak turystyczny czarny potem szlak turystyczny czerwony lub szlak turystyczny żółty – 1,30/1,45 godz.

Do schroniska prowadzi również droga asfaltowa z Wilkowic (obowiązuje zakaz ruchu z wyłączeniem mieszkańców).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. J. Gąstoł, Beskidenverein a turystyka polska (Cz.I), „Wierchy” 1977, s. 163
  2. Barański Mirosław J.: Schronisko PTTK na Magurce Wilkowickiej, wyd. „Karpaty” Sp. z o.o., Nowy Sącz (2004)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]