Schronisko PTTK Wielka Racza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy schroniska PTTK Wielka Racza. Zobacz też: Schronisko turystyczne pod Wielką Raczą.
Schronisko PTTK Wielka Racza
Ilustracja
Schronisko o zachodzie słońca
Państwo  Polska
Województwo  śląskie
Pasmo Beskid Żywiecki, Karpaty
Wysokość 1236 m n.p.m.
Data otwarcia 17 grudnia 1934
Właściciel Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze
Położenie na mapie Beskidu Żywieckiego, Małego i Makowskiego
Mapa lokalizacyjna Beskidu Żywieckiego, Małego i Makowskiego
Schronisko PTTK Wielka Racza
Schronisko PTTK Wielka Racza
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Schronisko PTTK Wielka Racza
Schronisko PTTK Wielka Racza
Ziemia49°24′46″N 18°58′11″E/49,412778 18,969722
Strona internetowa

Schronisko PTTK Wielka Raczagórskie schronisko turystyczne Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego, położone w Beskidzie Żywieckim, poniżej szczytu Wielkiej Raczy, na wysokości 1236 m n.p.m.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Schronisko oddano do użytku 17 grudnia 1934. Inwestorem był bielski oddział Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego. W obiekcie mogło przenocować 40 osób.

W połowie sierpnia 1939, w obliczu narastającego zagrożenia niemieckiego, w budynku schroniska pojawiła się drużyna Korpusu Ochrony Pogranicza z zadaniem obserwacji doliny rzeki Kisucy w rejonie Czadcy, gdzie gromadziły się już transporty z oddziałami niemieckiej 7 Bawarskiej Dywizji Piechoty gen. Otta. Długoletni gospodarz schroniska, Bronisław Jarosz, przygotowywał się do opuszczenia obiektu, gdyż z dniem 1 września miał objąć Schronisko PTT „Dworzec Beskidzki” w Zwardoniu[1].

W czasie II wojny światowej przejęło je Beskidenverein i znajdował się w nim posterunek żandarmerii Wehrmachtu, jednak obiekt nie został zamknięty. W 1940 gospodarzem schroniska został ponownie Bronisław Jarosz.

Po przejściu frontu wiosną 1945 schronisko, trafione pociskami artyleryjskimi, zostało wyszabrowane. Bronisław Jarosz z karabinem w ręku ścigał szabrowników aż do Oszczadnicy, jednak był w stanie zabezpieczyć tylko to, co sam potrafił udźwignąć[1]. Później, za zgodą Oddziału PTT, furmankami przewiózł ocalałe wyposażenie do rozszabrowanego schroniska na Klimczoku.

Na skutek ograniczeń w poruszaniu się w strefie nadgranicznej schronisko zaczęło niszczeć, a Polskie Towarzystwo Tatrzańskie nie miało możliwości zapewnienia mu opieki. W 1964 na Wielką Raczę przybyła komisja Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego, która miała zadecydować o rozbiórce schroniska. Komisja nie była jednomyślna i zdecydowała nie o zamknięciu obiektu, a o jego generalnym remoncie. W latach 60. XX wieku doprowadzono do obiektu prąd, a w 1982 wodę.

W latach 90. XX wieku schronisko zostało rozbudowane. Do dotychczasowego drewnianego budynku dobudowano część murowaną.

Gospodarzami schroniska (2018) są Daniel i Agnieszka Hudziak.

Warunki pobytu[edytuj | edytuj kod]

Schronisko oferuje 50 miejsc noclegowych w pokojach od 5 do 8–osobowych. Dodatkowo można nocować w pokojach wieloosobowych (10–osobowych). Goście schroniska mają dostęp do bufetu z jadalnią.

W pobliżu schroniska znajduje się punkt widokowy z mapą gór otaczających Wielką Raczę.

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Schronisko leży na skrzyżowaniu dwóch polskich szlaków turystycznych: czerwonego i żółtego oraz słowackiego zielonego. Do schroniska można dojść:

szlak turystyczny czerwony ze Zwardonia (5 h)
szlak turystyczny czerwony z Przełęczy Przegibek (4 h)
szlak turystyczny żółty z Kolonii (1 h 40 min)
Szlak zielony z Oszczadnicy przez chaty na Rači (2 h 45 min).

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Mianowski Tomasz: Schroniska górskie w Karpatach Polskich w latach 1939-1945, Wydawnictwo PTTK "Kraj", Warszawa-Kraków 1987, ​ISBN 83-7005-142-1

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]