Schronisko Sowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Schronisko Sowa
Schronisko Sowa zimą
Schronisko Sowa zimą
Państwo  Polska
Pasmo Góry Sowie
Wysokość 900 m n.p.m.
Data otwarcia 1897
Właściciel prywatne
Położenie na mapie Sudetów
Mapa lokalizacyjna Sudetów
Schronisko Sowa
Schronisko Sowa
Ziemia50°40′16″N 16°28′49″E/50,671111 16,480278
[strona internetowa schroniska Strona internetowa]
Schronisko Sowa latem
Schronisko po zmroku

Schronisko Sowa (niem. Eulenbaude) to schronisko turystyczne położone na wysokości 900 m n.p.m. w Górach Sowich pomiędzy szczytem Wielkiej Sowy a schroniskiem Orzeł i Przełęczą Sokolą.

Historia[edytuj]

Uruchomione w 1897 przez Związek Towarzystw Górskich na Wielkiej Sowie (niem. Verband der Gebirgsvereine an der Eule) z inicjatywy fabrykanta Karla Wissena. Początkowo miało prosty kształt - drewniany budynek, kryty dwuspadowym dachem, ustawiony na kamiennej podmurówce. W jego wnętrzu były dwie sale gościnne (jedna związkowa), oraz jeden duży i cztery małe pokoje dla turystów z ośmioma miejscami noclegowymi. Początkowo czynne było tylko do jesieni, później zaczęło funkcjonować przez cały rok. W 1898 uruchomiono bufet.

Aby wybudować schronisko VGE musiało zaciągnąć pożyczkę oraz wyemitować papiery wartościowe - ogólny koszt konstrukcji wyniósł 12 tysięcy marek (dwukrotnie więcej niż zakładano). Cały czas trwały prace przy obiekcie: najpierw ocieplono ściany i zamontowano okiennice, w 1900 doprowadzono wodę oraz zainstalowano piorunochron. W 1910 schronisko rozbudowano poprzez dobudowanie oszklonego pomieszczenia. W 1914 Eulenbaude częściowo strawił pożar.

Obiektem administrowało Towarzystwo Sowiogórskie z Dzierżoniowa. Wśród dzierżawców swoją funkcję najdłużej sprawował Fritz Nikolaus, prowadzący schronisko od 1915 do 1940. W okresie międzywojennym konieczna była kolejna rozbudowa i modernizacja - oszklono werandę, zbudowano toalety, doprowadzono elektryczność, wybudowano kolejną werandę i murowaną altanę. Eulenbaude posiadało centralne ogrzewanie i bieżącą wodę.

Schronisko było bardzo popularne wśród turystów, ale właściciele byli nastawieni raczej na spacerowiczów, niż osoby chcące zatrzymać się na noc. W części gastronomicznej znajdowało się 300 miejsc, natomiast liczba łóżek wynosiła jedynie 11 do 16.

Po II wojnie światowej budynek przejął Fundusz Wczasów Pracowniczych i otworzył tutaj Dom Wczasowy "Marysieńka". Obiekt, po remoncie przez obecnych gospodarzy, został ponownie otwarty dla turystów. Stojąca na szczycie Wielkiej Sowy wieża widokowa stanowi inny przykład działalności wspomnianej federacji. Obecnie na swojej stronie internetowej schronisko reklamuje się również jako agroturystyka.

Turystyka[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Przerwa T., Odkryli dla nas piękno gór. Trzy sudeckie organizacje górskie 1881-1945: Verband der Gebirgsvereine an der Eule, Waldenburger Gebirgsverbad, Zobtengebirgsverein, Toruń 2003

Przypisy