Schronisko dla bezdomnych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Schroniska dla bezdomnych przeznaczone są dla osób, które nigdzie nie są zameldowane, często nie posiadają dowodów tożsamości i stałych źródeł dochodu. Często podopieczni schronisk obciążeni są nałogami (alkoholizm, narkomania)[potrzebny przypis]. Społeczność schronisk w dużej mierze składa się z ludzi, którzy weszli w konflikt z prawem[potrzebny przypis]. Prowadzone są przez organizacje pozarządowe (zakony, fundacje, stowarzyszenia itp.). Na swoją działalność pozyskują fundusze w większości od sponsorów, a w mniejszym stopniu i od władz lokalnych na terenie, na którym funkcjonują.

Do zadań schroniska należy:

  • zaspakajanie podstawowych potrzeb bytowych (zapewnienie bezpiecznego schronienia, wyżywienie, odzież);
  • pomoc w leczeniu wszelkiego rodzaju chorób i uzależnień;
  • pozyskiwanie miejsc pracy dla podopiecznych;
  • pomoc w powrocie do społeczeństwa, uczestnictwo w życiu społecznym i rodzinnym

Według danych "Bazy danych - organizacje pozarządowe" w Polsce znajduje się 241 schronisk dla bezdomnych i noclegowni (dane z marca 2008).

Najstarsza budowla użytku publicznego w Borzęcinie: pochodzący z 1845 szpital (przytułek) dla ubogich[1]
Schronisko dla bezdomnych Don Orione w Czarnej koło Wołomina
Schronisko Dobrego Pasterza, prowadzone przez Armię Zbawienia w Toronto

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lucjan Kołodziejski, Karty z dziejów Borzęcina, Bielczy, Łęk, Przyborowa i Warysia 1440-1972, Borzęcin Dolny, 2019, brak numeru ISBN, stron 111 + 1 nlb, strony 7-9

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]