Schronisko na Kostrzycy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Schronisko na Kostrzycy
Ilustracja
Państwo  II Rzeczpospolita
Pasmo Czarnohora, Karpaty
Wysokość 1300 m n.p.m.
Data otwarcia 15 grudnia 1935
Właściciel ZHP
Położenie na mapie Polski w latach 1924–1939
Mapa lokalizacyjna Polski w latach 1924–1939
Schronisko na Kostrzycy
Schronisko na Kostrzycy
Ziemia48°09′39″N 24°38′56″E/48,160833 24,648889

Harcerskie Schronisko Turystyczne Kostrzyca – nieistniejące schronisko turystyczne wybudowane w 1935 roku na południowym stoku Kostrzycy w Czarnohorze.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Budowę schroniska harcerskiego na Kostrzycy rozpoczęto w maju 1934 roku wg projektu inżyniera architekta Jerzego Antoniego Żukowskiego. Pół hektara ziemi zakupiono za 300 zł od Hucuła Sorochmaniuka z Jabłonicy. Inwestycję finansowało Towarzystwo Budowy Harcerskich Schronisk Turystycznych. Jego przewodniczącą była Janina Świtalska, żona byłego premiera i marszałka sejmu Kazimierza Świtalskiego. Schronisko oficjalnie otwarto 15 grudnia 1935 r. Obecny był m.in. Czesław Centkiewicz, debiutujący wówczas autor. Poświęcenia schroniska dokonał podczas tej samej uroczystości ksiądz z Worochty. Najkrótszy dostęp do schroniska wiódł z Worochty kolejką leśną do gajówki Kukul (Ozirny), skąd ok. 1 godz. podejścia pieszo.

W swej architekturze schronisko nawiązywało do grażdy - zagrody bogatej rodziny huculskiej. Jak na ówczesne standardy było dość luksusowe. Budynek miał 354 m² powierzchni zabudowanej i 1207 m³ kubatury. Wyposażony był w instalację elektryczną (własny agregat prądotwórczy), sanitarną (woda ciepła i zimna, kanalizacja) oraz umywalnie z prysznicami. Na parterze znajdowały się dwie sypialnie (jedna dla 8, druga dla 12 osób), duża sala dzienna i jednocześnie jadalnia z piecem w formie kominka, wymurowanym z regionalnych, huculskich kafli oraz dwie izby dla gospodarza obiektu. W wysokim podpiwniczeniu znalazły się dalsze trzy sypialnie (dwie 8-osobowe i jedna 10-osobowa) oraz natryski i toalety damskie i męskie. W poddaszu stromego dachu przewidziano także trzy małe pokoiki letnie: dwa dwuosobowe i jeden jednoosobowy.

W latach 1938-39 schroniskiem kierowała inowrocławska harcerka Barbara Litwicka, prawdopodobnie przed samą wojną zastąpiona przez Janinę Ziębę ze Starego Sącza.

Spłonęło w trakcie II wojny światowej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Jerzy Kapłon. Schronisko harcerskie na Kostrzycy. „Gazeta Górska”. R. XXIV, wiosna 2016, s. 28-29. Kraków: Centralny Ośrodek Turystyki Górskiej PTTK. ISSN 1231-7101. 
  2. Halina Iwaszkiewiczówna. Wspomnienie z otwarcia jednego z wielu Czarnohorskich schronisk.... „Tygodnik Kobiety”. styczeń, 1936.  - [1]
  3. Schronisko na forum - karpatywschodnie.pl