Scolopax

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Scolopax[1]
Linnaeus, 1758[2]
Przedstawiciel rodzaju – słonka zwyczajna (S. rusticola)
Przedstawiciel rodzaju – słonka zwyczajna (S. rusticola)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd siewkowe
Podrząd bekasowce
Parvordo Scolopacida
Nadrodzina Scolopacoidea
Rodzina bekasowate
Podrodzina słonki
Plemię Scolopacini
Rodzaj Scolopax
Typ nomenklatoryczny

Scolopax rusticola Linnaeus

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Scolopaxrodzaj ptaka z rodziny bekasowatych (Scolopacidae).

Zasięg występowania[edytuj]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Eurazji, Australazji i Ameryce Północnej[9].

Morfologia[edytuj]

Długość ciała 25–40 cm; masa ciała 116–541 g; rozpiętość skrzydeł 40–66 cm[10][11].

Systematyka[edytuj]

Etymologia[edytuj]

  • Scolopax: łac. scolopax, scolopacis – bekas, słonka, od gr. σκολοπαξ skolopax, σκολοπακος skolopakos – słonka, od ασκαλωπας askalōpas lub ασκαλοπας askalopas – słonka[12].
  • Rusticola: epitet gatunkowy Scolopax rusticola Linnaeus, 1758; łac. rusticula – ptak łowny wspomniany przez Pliniusza i Marcjalisa, identyfikowany przez niektórych autorów jako cietrzew lub kuropatwa[13]. Gatunek typowy: „Bécasse” Buff. = Scolopax rusticola Linnaeus.
  • Rubicola: wariacja (być może błąd w pisowni) nazwy rodzaju Rusticola Vieillot, 1816[14]. Gatunek typowy: Scolopax minor J.F. Gmelin.
  • Philohela: gr. φιλος philos – miłośnik, od φιλεω phileō – kochać; ἑλος helos – bagno[15]. Gatunek typowy: Scolopax minor J.F. Gmelin.
  • Neoscolopax: gr. νεος neos – nowy; rodzaj Scolopax Linnaeus, 1758[16]. Gatunek typowy: Scolopax rochussenii Schlegel.
  • Parascolopax: gr. παρα para – blisko; rodzaj Scolopax Linnaeus, 1785[17]. Gatunek typowy: Scolopax saturata Horsfield.

Podział systematyczny[edytuj]

Do rodzaju należą następujące gatunki[18]:

Przypisy

  1. Scolopax, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. C. Linneaus: Systema naturae per regna tria naturae, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis. Wyd. 10. T. 1. Holmiae: Impensis Direct. Laurentii Salvii, 1758, s. 145. (łac.)
  3. L.J.P. Vieillot: Analyse d'une nouvelle ornithologie élémentaire. Paris: Deteville, libraire, rue Hautefeuille, 1817, s. 56. (fr.)
  4. L.J.P. Vieillot. Ornithologie. „Nouveau Dictionnaire d’Histoire Naturelle”. Nouvelle Édition presqn’entièrement refondue et considérablement augmentée. 24, s. 124, 1818 (fr.). 
  5. R. Jameson (edytor): American ornithology; or, The natural history of the birds of the United States. Cz. 3. Edinburgh: Constable, 1831, s. 98. (ang.)
  6. G.R. Gray: A list of the genera of birds, with their synonyma and an indication of the typical species of each genus. Wyd. 2nd ed., rev., augm., and accompanied with an index. London: Printed and sold by R. and J.E. Taylor, 1841, s. 90. (ang.)
  7. T. Salvadori. Prodromos ornithologiae papuasiae et moluccarum. „Annali del Museo civico di storia naturale di Genova”. 18, s. 331, 1882 (łac.). 
  8. G.M. Mathews: The birds of Australia. London: Whiterby, 1913, s. 290. (ang.)
  9. F. Gill, D. Donsker (red.): Buttonquail, plovers, seedsnipe & sandpipers (ang.). IOC World Bird List: Version 6.3. [dostęp 2016-10-13].
  10. T. Piersma, J. van Gils, P. Wiersma: Family Scolopacidae (Sandpipers, Snipes and Phalaropes). W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal: Handbook of the Birds of the World. Cz. 3: Hoatzin to Auks. Barcelona: Lynx Edicions, 1996, s. 489–490. ISBN 84-87334-20-23. (ang.)
  11. J. Fjeldså: Species Accounts of New Species. W: Josep del Hoyo, Andrew Elliott, Jordi Sargatal, David A. Christie: Handbook of the Birds of the World. Cz. Specjalna: New Species and Global Index. Barcelona: Lynx Edicions, 2013, s. 197. ISBN 978-84-96553-88-0. (ang.)
  12. Jobling 2016 ↓, s. Scolopax.
  13. Jobling 2016 ↓, s. Rusticola.
  14. Jobling 2016 ↓, s. Rubicola.
  15. Jobling 2016 ↓, s. Philohela.
  16. Jobling 2016 ↓, s. Neoscolopax.
  17. Jobling 2016 ↓, s. Parascolopax.
  18. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Plemię: Scolopacini Rafinesque, 1815 (Wersja: 2016-08-06). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2016-10-13].

Bibliografia[edytuj]

  1. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie, E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2016. [dostęp 2016-10-13]. (ang.)