Scolopax

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Scolopax[1]
Linnaeus, 1758[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – słonka zwyczajna (S. rusticola)
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ptaki

Podgromada

Neornithes

Infragromada

ptaki neognatyczne

Rząd

siewkowe

Podrząd

bekasowce

Parvordo

Scolopacida

Nadrodzina

Scolopacoidea

Rodzina

bekasowate

Podrodzina

słonki

Plemię

Scolopacini

Rodzaj

Scolopax

Typ nomenklatoryczny

Scolopax rusticola Linnaeus, 1758

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Scolopaxrodzaj ptaka z podrodziny słonek (Scolopacinae) w rodzinie bekasowatych (Scolopacidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Eurazji, Australazji, Ameryce Północnej oraz na wyspach wschodniego Atlantyku – Maderze, Azorach i Wyspach Kanaryjskich[10].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 25–40 cm; masa ciała 116–541 g; rozpiętość skrzydeł 40–66 cm[10][11].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Scolopax: łac. scolopax, scolopacis „bekas, słonka”, od gr. σκολοπαξ skolopax, σκολοπακος skolopakos „słonka”, od ασκαλωπας askalōpas lub ασκαλοπας askalopas „słonka”[12].
  • Rusticola: epitet gatunkowy Scolopax rusticola Linnaeus, 1758; łac. rusticula „ptak łowny” wspomniany przez Pliniusza i Marcjalisa, identyfikowany przez niektórych autorów jako cietrzew lub kuropatwa[12]. Gatunek typowy: Scolopax rusticola Linnaeus, 1758.
  • Rubicola: wariacja (być może błąd w pisowni) nazwy rodzaju Rusticola Vieillot, 1816[12]. Gatunek typowy: Scolopax minor J.F. Gmelin, 1789.
  • Microptera: gr. μικροπτερα mikroptera „o małych skrzydłach”, od μικρος mikros „mały”; πτερος -pteros „-skrzydły”, od πτερον pteron „skrzydło”[12]. Gatunek typowy: Scolopax minor J.F. Gmelin, 1789.
  • Philohela: gr. φιλος philos „miłośnik”, od φιλεω phileō „kochać”; ἑλος helos „bagno”[12]. Gatunek typowy: Scolopax minor J.F. Gmelin, 1789.
  • Neoscolopax: gr. νεος neos „nowy”; rodzaj Scolopax Linnaeus, 1758[12]. Gatunek typowy: Scolopax rochussenii Schlegel, 1871.
  • Parascolopax: gr. παρα para „blisko”; rodzaj Scolopax Linnaeus, 1785[12]. Gatunek typowy: Scolopax saturata Horsfield, 1821.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[13]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Scolopax, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. C. Linnaeus: Systema naturae per regna tria naturae, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis. Wyd. 10. T. 1. Holmiae: Impensis Direct. Laurentii Salvii, 1758, s. 145. (łac.)
  3. L.J.P. Vieillot: Analyse d'une nouvelle ornithologie élémentaire. Paris: Deteville, libraire, rue Hautefeuille, 1817, s. 56. (fr.)
  4. L.J.P. Vieillot. Ornithologie. „Nouveau Dictionnaire d’Histoire Naturelle”. Nouvelle Édition presqn’entièrement refondue et considérablement augmentée. 24, s. 124, 1818 (fr.). 
  5. R. Jameson (red.): American ornithology; or, The natural history of the birds of the United States. Cz. 3. Edinburgh: Constable, 1831, s. 98. (ang.)
  6. T. Nuttall: A manual of the ornithology of the United States and of Canada. T. 2: Water birds. Boston: Hilliard, Gary and Company, 1834, s. 192. (ang.)
  7. G.R. Gray: A list of the genera of birds, with their synonyma and an indication of the typical species of each genus. Wyd. 2nd ed., rev., augm., and accompanied with an index. London: Printed and sold by R. and J.E. Taylor, 1841, s. 90. (ang.)
  8. T. Salvadori. Prodromos ornithologiae papuasiae et moluccarum. „Annali del Museo civico di storia naturale di Genova”. 18, s. 331, 1882 (łac.). 
  9. G.M. Mathews: The birds of Australia. T. 3. London: Whiterby, 1913, s. 290. (ang.)
  10. a b T. Piersma, J. van Gils, P. Wiersma: Family Scolopacidae (Sandpipers, Snipes and Phalaropes). W: J. del Hoyo, A. Elliott & J. Sargatal: Handbook of the Birds of the World. Cz. 3: Hoatzin to Auks. Barcelona: Lynx Edicions, 1996, s. 489–490. ISBN 84-87334-20-2. (ang.)
  11. J. Fjeldså: Species Accounts of New Species. W: Josep del Hoyo, Andrew Elliott, Jordi Sargatal, David A. Christie: Handbook of the Birds of the World. Cz. Specjalna: New Species and Global Index. Barcelona: Lynx Edicions, 2013, s. 197. ISBN 978-84-96553-88-0. (ang.)
  12. a b c d e f g Etymologia za: James A. Jobling: The Key to Scientific Names (ang.). W: Birds of the World [on-line]. Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA, 2021.
  13. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Scolopacini Rafinesque, 1815 (Wersja: 2020-01-12). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-02-02].