Scypio (herb szlachecki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Scypio
Scypio II

Scypio (Scypion, Scipio, Laski) – polski herb szlachecki, pochodzenia włoskiego.

Opis herbu[edytuj | edytuj kod]

Herb znany przynajmniej w dwóch wariantach. Opisy z wykorzystaniem tradycyjnych zasad blazonowania:

Scypio I (Scypion, Scipio, Laski): W polu czerwonym cztery laski błękitne, dwie w skos, równoległe, dwie w lewy skos równoległe, skrzyżowane i przeplecione. Klejnot: nad hełmem w koronie pelikan srebrny na gnieździe, karmiący pisklęta krwią z rozdartej piersi. Labry czerwone podbite błękitnym.

Scypio II (Scipio): Pole jest srebrne, labry błękitne, podbite srebrem.

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj | edytuj kod]

Wariant I przytoczony po raz pierwszy przez Kojałowicza (XVII wiek), za którym informację powtórzył Kasper Niesiecki[1]. W obu wariantach herb przytoczył Juliusz Karol Ostrowski (wariant II za herbarzem galicyjskim)[2].

Rodzina Scypio[edytuj | edytuj kod]

Rodzina Scipio del Campo przybyła do Polski w osobie Piotra w 1518. Był on marszałkiem dworu królowej Bony. Z dwóch jego synów jeden, Fabrycy, wrócił do Włoch, zaś drugi osiadł na Litwie, w dobrach Kudrawka. Jego potomkowie służyli w wojsku Rzeczypospolitej oraz pełnili urzędy ziemskie na Litwie i w Inflantach aż do czasów rozbiorów[1].

Legenda herbowa[edytuj | edytuj kod]

Według Niesieckiego, herb ten zawiera cztery laski na pamiątkę czterech wodzów rzymskich o imieniu Scypion: Scypion Afrykański Starszy, Scypion Afrykański Młodszy, Lucjusz Scypion Azjatycki, Scypion Nasica[1].

Herbowni[edytuj | edytuj kod]

Ponieważ herb Scypio był herbem własnym, przysługiwać powinien tylko jednej rodzinie herbownych:

Scypio (Scipio, Scypion) del Campo.

Jednakże Herbarz orszański przypisuje ten herb także litewskiej rodzinie Szczerbiński (Ščerbinskas). Okoliczności nabycia przez nich herbu własnego Scypionów nie są jasne. Z rodziny tej jako pierwszy w źródłach występuje w 1697 Jerzy, syn Jana, właściciel dóbr Kaszyno[3].

Znani herbowni[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Jan Nepomucen Bobrowicz, Kasper Niesiecki SJ: Herbarz Polski Kaspra Niesieckiego SJ. T. 8. Lipsk: 1840, s. 299-300.
  2. Juliusz hr. Ostrowski: Księga herbowa rodów polskich. T. 2. Warszawa: 1897, s. 346.
  3. Jan Ciechanowicz: Rody rycerskie Wielkiego Księstwa Litewskiego. T. 5. Rzeszów: FOSZE, 2001, s. 204.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]