Sebastian Leitner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Sebastian Leitner (ur. 1919 - zm. 1989) - niemiecki publicysta.

Z uwagi na swoje krytyczne poglądy dotyczące przyłączenia Austrii do III Rzeszy był w roku 1938 na krótko aresztowany. Później przeprowadził się do Frankfurtu nad Menem, gdzie kończył studia prawnicze. W roku 1942 powołany do Wehrmachtu znalazł się w radzieckiej niewoli.

Po powrocie do Niemiec w roku 1949 poświęcił się działalności publicystycznej. Początkowo zajmował się tematyką prawniczą i socjologiczną, w późniejszym okresie także medyczną i psychologiczną. Zasłynął dzięki opracowaniu naukowej systematyki psychodydaktycznej bazującej na fiszkach. Jego teorie zyskały międzynarodowe uznanie w kręgach metodycznych, dydaktycznych i psychologicznych oraz wykorzystane zostały przez twórców bezpłatnego oprogramowania do nauki słówek i ogólnie rozumianej memoryzacji, np. Teachmastera, Anki, Mnemosyne itp. Leitnerowska systematyka psychodydaktyczna dotycząca nauczania języków obcych wpisuje się wyraźnie w teorie stochastyczne wykorzystywane także w znanym komercyjnym pakiecie oprogramowania SuperMemo[1].

Słynne powiedzenie Leitnera, które powszechnie jest przytaczane przez glottodydaktyków, brzmi: "Nie ma złych uczniów, są tylko mizerne metody nauczania." (Sebastian Leitner: So lernt man lernen. Der Weg zum Erfolg)

Żoną Leitnera była austriacka dziennikarka i pisarka Thea Leitner.

Publikacje książkowe[edytuj | edytuj kod]

  • Sebastian Leitner: Naucz się uczyć. Wydawnictwo Cztery Głowy, Gdańsk 2011. ISBN 978-83-62937-59-2
  • Sebastian Leitner: So lernt man lernen. Der Weg zum Erfolg. Freiburg i. Br.: Herder, 1972/2003. ISBN 3-451-05060-9
  • Sebastian Leitner: So lernt man leben. München: DroemerKnaur, 1974. ISBN 3-426-04571-0

Przypisy

  1. Edward Jacek Gorzelańczyk: Pamięć, świadomość, język. Zastosowanie algorytmu optymalizującego odstępy między powtórkami w glottodydaktyce, Medsystem, Poznań 2000, ISBN 83-85998-99-3

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]