Seiichi Miyake

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Seiichi Miyake
三宅 精一
ilustracja
Data urodzenia 1926
Data śmierci 1982
Zawód, zajęcie działacz społeczny, wynalazca
Płyty dotykowe w metrze w Nagoi

Seiichi Miyake (jap. 三宅 精一 Miyake Seiichi; ur. 1926, zm. 1982)japoński wynalazca i działacz społeczny, pomysłodawca „dotykowych nawierzchni”, płyt chodnikowych ze specjalnymi wypukłościami, ułatwiającymi poruszanie się osobom niedowidzącym w miejscach publicznych[1]. W języku japońskim noszą nazwę tenji-burokku (płyty brajlowskie)[2].

W 1965 roku Seiichi Miyake za własne pieniądze stworzył „dotykowe płyty”, czyli płyty chodnikowe w dwóch głównych typach: o okrągłych kropkach i pionowych paskach. Bloki kropek informują o niebezpieczeństwie, pionowe o bezpiecznym poruszaniu się do przodu.

18 marca 1967 roku miasto Okayama (w zachodniej Japonii) było pierwszym miejscem, w którym zainstalowano ten wynalazek dla osób niedowidzących.

W 1977 roku płyty dotykowe stały się obowiązkowe na stacjach kolei japońskich.

Na wniosek stowarzyszenia osób niedowidzących prefektury Okayama w 2010 roku uznano dzień 18 marca za Dzień Płyt Brajlowskich (点字ブロックの日, Tenji-burokku no Hi)[3].

W dniu 18 marca 2019 roku Google Doodle uhonorowało Miyakego swoim logo zmienionym na żółte bloki z ruchomymi kropkami i paskami[4][5].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Google Doodle: Seiichi Miyake - wie er das Leben von Millionen sicherer machte (niem.). Focus online, 17 marca 019. [dostęp 2019-03-18].
  2. Kenkyusha's New Japanese-English Dictionary. Tokyo: Kenkyusha Limited, 1991, s. 1781. ISBN 4-7674-2015-6.
  3. 3月18日は点字ブロックの日です。 (jap.). 岡山県視覚障害者協会 (Okayama-ken Shikaku Shōgaisha Kyōkai). [dostęp 2019-03-18].
  4. Ku pamięci Seiichiego Miyake (ang.). Google, 18 marca 2019. [dostęp 2019-03-18].
  5. H. Sekiguchi, H. Nakayama: On a History and a Present Circumstances of Walking Aid for Persons with Visual Impairment in Japan (ang.). 5th International Conference on Civil Engineering, Manila, 2002. [dostęp 2019-03-18].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]