Sejm Ustawodawczy (1947–1952)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Sejm Ustawodawczy[1] – polski Sejm wybrany dnia 19 stycznia 1947 r. w sfałszowanych przez komunistów wyborach, powołany w celu przyjęcia nowej konstytucji, działający według zasad określonych w ustawie konstytucyjnej z 19 lutego 1947 r. (tzw. Małej Konstytucji).

5 lutego 1947 r. Sejm wybrał na stanowisko Prezydenta RP Bolesława Bieruta. Przy braku Senatu, stwierdzono dogodną komunistom niemożność przeprowadzenia wyboru prezydenta w trybie przewidzianym w art. 39 Konstytucji z 17 marca 1921, na tym samym posiedzeniu Sejm przyjął ustawę konstytucyjną o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej, na mocy której Prezydenta wybierał Sejm, nie zaś Zgromadzenie Narodowe.

22 lipca 1952 Sejm uchwalił Konstytucję Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.

Wyniki wyborów[edytuj]

Oficjalne (sfałszowane) wyniki wyborów:

Zachowane źródła nie pozwalają na odtworzenie prawdziwego wyniku wyborów. Na podstawie danych ze stu obwodów na ponad (6 tys.) na PSL oddano 63 proc. głosów, a na listę tzw. bloku – 27 procent[2].

Głosy zgodnie z Ordynacją Wyborczą do Sejmu Ustawodawczego (z dnia 22 września 1946) miały być przeliczane na mandaty metodą d'Hondta.

Skład Sejmu[edytuj]

Marszałek: Władysław Kowalski (SL)

  • Blok Demokratyczny: 394 mandaty;
  • PSL: 28;
  • Stronnictwo Pracy: 12;
  • PSL „Nowe Wyzwolenie”: 7;
  • pozostali: 3.

Przypisy

  1. Rozporządzenie Prezydenta Krajowej Rady Narodowej z dnia 29 stycznia 1947 r. o zwołaniu Sejmu Ustawodawczego (Dz. U. z 1947 r. Nr 7, poz. 35).
  2. Mirosław Szumiło „Roman Zambrowski 1909-1977” IPN 2014, ISBN 978-83-7629-621-0, s. 203.

Linki zewnętrzne[edytuj]