Seradela pastewna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Seradela pastewna
Ilustracja
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad dwuliścienne właściwe
Rząd bobowce
Rodzina bobowate
Rodzaj seradela
Gatunek seradela pastewna
Nazwa systematyczna
Ornithopus sativus Brot.
Fl. lusit. 2:160. 1805

Seradela pastewna, seradela siewna (Ornithopus sativus) – gatunek rośliny jednorocznej z rodziny bobowatych. Rodzimym obszarem jego występowania jest Afryka Północna (Algeria, Maroko) i Europa Południowa (Portugalia, Francja, Hiszpania), ale rozprzestrzenił się też na Azorach jako gatunek zawleczony[2]. Jest uprawiany wielu krajach świata. W Polsce jest uprawiany, czasami dziczeje (efemerofit)[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga
Wzniesiona, lub podnosząca się, przeważnie o wysokości 30-60 cm.
Liście
Drobne, pierzasto złożone
Kwiaty
Kwiaty w skąpych kwiatostanach wyrastających na szypułkach o takiej samej długości, jak liść, z kąta którego wyrastają. Korona różowa o długości 6-9 mm, kielich rurkowaty o ząbkach dwukrotnie krótszych od długości kielicha.
Owoce
Owocem jest strąk rozpadający się na pojedyncze człony.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Jest cenną rośliną pastewną, udaje się na glebach lekkich z małą zawartością wapnia. Znajduje się w rejestrze roślin rolniczych Unii Europejskiej. Jako pasza wpływa dodatnio na jakość mleka. Siano zasobne jest w związki wapnia i potasu. Poza tym zawiera około 16% wody, 12% białek, 4% tłuszczu.
  • Roślina miododajna. Kwiaty seradeli wydzielają sporo nektaru, lecz jest ich na roślinie niewiele, a więc i wydajność miodowa z hektara jest niska, średnio 30kg/ha. W rejonach o glebach lżejszych, gdzie uprawia się ją na dużych obszarach, może dostarczyć miodu towarowego w drugiej połowie lata lub dać poważny wziątek uzupełniający zapasy zimowe.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website/Fabaceae (ang.). 2001–. [dostęp 2010-02-26].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-02-22].
  3. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Wiktor Święcicki: Seradela. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1972.