Serafin (anioł)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bóg i dwa serafiny. Iluminacja z XIV-wiecznego manuskryptu Petites Heures de Jean de Berry
Serafy w katedrze w Cefalù, mozaika z ok. 1150 roku

Serafin lub Seraf (z hebr. l.p. שׂרף seraf, l.mn. שׂרפים serafim) – istota biblijna wymieniona w Starym Testamencie przez proroka Izajasza (Iz 6,1-6)[1]:

Quote-alpha.png
(…) ujrzałem Pana siedzącego na wysokim i wyniosłym tronie, a tren Jego szaty wypełniał świątynię. Serafiny stały ponad Nim; każdy z nich miał po sześć skrzydeł. I wołał jeden do drugiego: Święty, Święty, Święty jest Pan Zastępów. Cała ziemia pełna jest Jego chwały» (Iz 6, 1-2)

Słowa, które wypowiadały serafiny znane są obecnie jako hymn Trishagion i są częścią hymnu Sanctus śpiewanego podczas mszy.

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

Hebrajski rzeczownik שרף (saraf) zwykle łączony jest z czasownikiem להישרף (lehisaref) oznaczającego spalać się, płonąć. W ten sposób sugerowano, że serafini to istoty mające jakiś związek z ogniem (powstały z bezdymnego ognia). Serafowie (i pokrewni im cherubowie) nie pełnili funkcji posłańców Bożych (aniołów). Sama Biblia bowiem nigdzie nie mówi o serafach jako o istotach będących aniołami. To utożsamienie jest znacznie późniejsze (obecne np. w pismach Pseudo-Dionizego Areopagity) i wynika prawdopodobnie z chęci swoistego uporządkowania świata istot nadprzyrodzonych i oddania ich pod władzę jedynego Boga.[2]

Klasyfikacja[edytuj | edytuj kod]

W tradycji chrześcijańskiej otrzymały w klasyfikacji aniołów pierwsze miejsce, jako członkowie jednego z dziewięciu chórów anielskich, które to chóry stanowią anielską hierarchię przedstawiającą się następująco:

Przypisy

  1. Iz 6,1-6 w przekładach Biblii.
  2. W. Kosior, Anioł w Biblii hebrajskiej. Pojęcie mal'ach w ujęciu statystycznym i hermeneutycznym, "Studia Judaica" nr 1-2 (23-24) 2009, s. 60-62.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons
  • Gustav Davidson, Słownik aniołów, w tym aniołów upadłych, ISBN 83-7150-337-7, Poznań 1998.