Sergio Orduña

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sergio Orduña
Pełne imię i nazwisko Sergio Orduña Carrillo
Data i miejsce urodzenia 4 kwietnia 1954
Xochitepec
Wzrost 174 cm
Pozycja pomocnik
Informacje klubowe
Klub Altamira (trener)
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1973–1977 Zacatepec 50 (12)
1977–1984 Tigres UANL 252 (17)
1984–1985 Puebla 37 (1)
1985–1986 Ángeles
1986–1989 Tigres UANL 76 (2)
1989–1991 Correcaminos UAT 59 (1)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1980–1981  Meksyk 3 (1)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1996 Cachorros UANL
1998 Tigrillos UANL
2001 Tigres Ciudad Juárez
2001–2002 Aguascalientes
2002–2003 Correcaminos UAT
2003–2005 Cobras
2004 Monterrey
2005–2006 Correcaminos UAT
2007 Correcaminos UAT
2007–2008 Indios
2009 Veracruz
2009–2010 Lobos BUAP
2010 León
2012 Lobos BUAP
2014– Altamira

Sergio Orduña Carrillo (ur. 4 kwietnia 1954 w Xochitepec) – meksykański piłkarz występujący na pozycji środkowego pomocnika, obecnie trener Altamiry.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Orduña rozpoczynał swoją piłkarską karierę w wieku dziewiętnastu lat jako zawodnik klubu CD Zacatepec. Szybko wywalczył sobie miejsce w wyjściowej jedenastce i mimo młodego wieku stał się jednym z kluczowych piłkarzy drużyny. Nie osiągał z nią jednak żadnych sukcesów, a w sezonie 1976/1977, po przegranych barażach o utrzymanie, spadł z Zacatepec do drugiej ligi. Sam pozostał jednak w najwyższej klasie rozgrywkowej, podpisując umowę z ekipą Tigres UANL z miasta Monterrey. Tutaj też od razu został podstawowym graczem i już w premierowym sezonie w zespole prowadzonym przez Carlosa Miloca, 1977/1978, zdobył z nim pierwszy w historii tytuł mistrza Meksyku. Dwa lata później, podczas rozgrywek 1979/1980, osiągnął tytuł wicemistrzowski, natomiast w sezonie 1981/1982 wywalczył kolejne mistrzostwo kraju. W lipcu 1984 przeniósł się do zespołu Puebla FC, gdzie spędził rok, po czym podpisał umowę z jego lokalnym rywalem, Ángeles de Puebla, w którym również występował przez dwanaście miesięcy, nie zdobywając żadnego trofeum.

Latem 1986 Orduña powrócił do Tigres UANL i podczas drugiego pobytu w tym zespole także był podstawowym zawodnikiem, tym razem spędzając w nim trzy lata, jednak nie potrafił nawiązać do osiągnięć zdobywanych z drużyną kilka lat wcześniej. Ogółem w barwach Tigres spędził dziesięć lat, zdobywając dziewiętnaście bramek w 328 ligowych spotkaniach i jest uznawany za jedną z klubowych legend. W połowie 1989 roku przeszedł do ekipy Correcaminos UAT z siedzibą w mieście Ciudad Victoria, w którym grał bez większych sukcesów przez dwa sezony. Profesjonalną karierę piłkarską zdecydował się zakończyć w wieku 37 lat.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W seniorskiej reprezentacji Meksyku Orduña zadebiutował za kadencji selekcjonera Raúla Cárdenasa, 22 stycznia 1980 w wygranym 1:0 meczu towarzyskim z Czechosłowacją. Pierwszego i jedynego gola w kadrze narodowej strzelił 10 lutego 1981 w wygranym 4:0 sparingu z Koreą Południową. Swój bilans reprezentacyjny zamknął ostatecznie na trzech rozegranych spotkaniach.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery Orduña rozpoczął pracę jako szkoleniowiec, początkowo obejmując klub Tigrillos UANL, rezerwy swojego macierzystego Tigres UANL, z którą w sezonie Verano 1998 triumfował w rozgrywkach drugiej ligi. Później trenował inną drugoligową drużynę, Correcaminos UAT, której barwy reprezentował już jako piłkarz. Nie odniósł z nią jednak żadnego sukcesu i po upływie kilku miesięcy podpisał umowę z innym drugoligowcem, Cobras de Ciudad Juárez, pełniącym filię pierwszoligowego CF Monterrey. W jesiennym sezonie Apertura 2003 dotarł z nim do dwumeczu finałowego rozgrywek, przegrywając w nim ostatecznie z Dorados. W kwietniu 2004, po odejściu z Monterrey urugwajskiego trenera Hugo de Leóna wskutek słabych wyników, został tymczasowym trenerem klubu, lecz nie zdołał odmienić gry drużyny i po czterech meczach, w których odniósł trzy remisy i porażkę, ustąpił ze stanowiska na rzecz Miguela Herrery. W połowie 2005 roku opuścił Cobras na rzecz Correcaminos UAT, a później prowadził też drugoligowe rezerwy klubu Monarcas Morelia i był asystentem Enrique Lópeza Zarzy w Club Necaxa.

Wiosną 2007 Orduña po raz trzeci podpisał umowę z Correcaminos UAT, jednak jeszcze w tym samym roku został szkoleniowcem założonego zaledwie dwa lata wcześniej klubu Indios de Ciudad Juárez, także występującego w rozgrywkach drugoligowych. W jesiennej fazie Apertura 2007 wygrał z nim rozgrywki Primera División A, po pokonaniu w dwumeczu finałowym Dorados, natomiast na koniec sezonu 2007/2008 wywalczył z Indios historyczny awans do najwyższej klasy rozgrywkowej, kiedy to jego zespół zwyciężył w decydującym dwumeczu z triumfatorem rozgrywek Clausura 2008, Leónem. Swój pierwszy w historii sezon w pierwszej lidze drużyna Indios rozpoczęła jednak od czterech porażek z rzędu, przez co w sierpniu 2008 Orduña stracił pracę. Po kilku miesiącach objął posadę szkoleniowca drugoligowego Tiburones Rojos de Veracruz, a później bez większych sukcesów prowadził inne kluby z zaplecza najwyższej klasy rozgrywkowej, najpierw Lobos BUAP z Puebli, a następnie Club León.

W lutym 2012 Orduña ponownie został trenerem Lobos BUAP i w wiosennych rozgrywkach Clausura 2012 już po raz trzeci w karierze doszedł z nim do dwumeczu finałowego drugiej ligi, jednak przegrał w nim z Leónem. Ze stanowiska został zwolniony w listopadzie tego samego roku po serii słabych występów drużyny, zaś w lutym 2014 zastąpił Mario Garcíę na posadzie trenera drugoligowej ekipy Altamira FC.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]