Sergiusz Zahorski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sergiusz Zahorski
Ilustracja
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 4 września 1886
Żytomierz
Data i miejsce śmierci 4 czerwca 1962
Londyn
Przebieg służby
Lata służby 1906-1938
1939-1942
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki I Korpus Polski
Stanowiska z-ca dowódcy
1 Pułku Ułanów
16 Pułku Ułanów Wielkopolskich
dowódca
11 Pułku Ułanów Legionowych
I Brygady Kawalerii
XII Brygady Kawalerii
Brygady Kawalerii „Poznań”
inspektor Krakusów
w Departamencie Kawalerii M.S.Woj.
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Odznaka honorowa za Rany i Kontuzje
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Komandor Orderu Korony Włoch Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Medal Zwycięstwa

Sergiusz Zahorski (ur. 4 września 1886 w Żytomierzu, zm. 4 czerwca 1962 w Londynie)[1]generał brygady Wojska Polskiego, współtwórca polskiego jeździectwa sportowego[2], uczestnik Igrzysk Olimpijskich 1912 w reprezentacji Rosji. Odznaczony Orderem Virtuti Militari, wolnomularz, członek loży wolnomularskiej Machnicki w Warszawie[3].

Życiorys[edytuj]

Był synem Antoniego, pułkownika Armii Rosyjskiej, i Heleny z Hulanickich. Od 5 września 1906 w Armii Rosyjskiej. Absolwent Korpusu Kadetów Marynarki i Nikołajewskiej Szkoły Kawalerii w Sankt Petersburgu. W latach 1915 – 1917 oficer rosyjskiej kawalerii. 19 września 1917 przeszedł do I Korpusu Polskiego do 1 Pułku Ułanów.

Od 14 listopada 1918 w Wojsku Polskim. Był kolejno: zastępcą dowódcy 1 Pułku Ułanów, dowódcą szwadronu zapasowego i ponownie zastępcą dowódcy 1 Pułku Ułanów. Natomiast od 2 września 1919 dowodził samodzielną brygadą kawalerii, pełnił funkcję zastępcy dowódcy 1 Pułku Ułanów, a następnie jego dowódcy. Podczas kampanii kijowskiej od 10 kwietnia 1920 dowodził 14 Pułkiem Ułanów, po czym w listopadzie powrócił na stanowisko zastępcy dowódcy 1 Pułku Ułanów. Po zakończeniu wojny polsko-bolszewickiej został skierowany do Włoch na kurs oficerów instruktorów jazdy. Od 16 kwietnia 1922 do stycznia 1923[4] był zastępcą dowódcy 16 Pułku Ułanów Wielkopolskich. W latach 1923-1924 ukończył Kurs Doszkolenia w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie, po czym 19 listopada 1924 roku objął dowództwo 11 Pułku Ułanów Legionowych, a w październiku 1925 – I Brygadą Kawalerii w Warszawie[5].

26 lipca 1926 został szefem Gabinetu Wojskowego Prezydenta RP. W październiku 1928 ponownie przeszedł do "linii", obejmując dowództwo XII Brygady Kawalerii w Ostrołęce, a w 1929 Brygadą Kawalerii „Poznań”. W latach 1936–1938[4] był inspektorem Krakusów w Departamencie Kawalerii Ministerstwa Spraw Wojskowych i przeszedł w stan spoczynku.

Powołany w 1939 do służby czynnej, pozostał bez przydziału. Po kampanii wrześniowej, przez Rumunię, przedostał się do Francji, gdzie był w dyspozycji Naczelnego Wodza. Ewakuowany do Wielkiej Brytanii, do stycznia 1942 pozostawał w stanie nieczynnym, internowany z rozkazu gen. Władysława Sikorskiego w obozie oficerskim w Rothesay na szkockiej wyspie Bute. Od stycznia 1942 przeniesiony w stan spoczynku[4].

Po wojnie osiedlił się w Londynie, był członkiem Koła Generałów i Pułkowników Byłych Wyższych Dowódców. Zmarł w Londynie 4 czerwca 1962. Został pochowany na Cmentarzu Brompton w Londynie.

Awanse[edytuj]

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Stow. Szwadron Ziemi Radomskiej - Gen. bryg. Sergiusz Zahorski (pol.) [dostęp 2011-11-12]
  2. 7dak.com - Polska Szkoła Jazdy Konnej (pol.) [dostęp 2011-11-12]
  3. Cezary Leżeński, Legiony to braterska nuta... czyli od Legionów do masonów, Wolnomularz Polski, nr 40, listopad-grudzień 2003, s. 15.
  4. a b c O kawalerii polskiej XX wieku s. 33
  5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 106 z 15.10.1925, s. 569
  6. Dekret Wodza Naczelnego L. 3136 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 3)
  7. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 83)
  8. Dekoracja generałów orderem Legii Honorowej. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 224 z 30 września 1936. 

Bibliografia[edytuj]