Seria rzutów karnych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Seria rzutów karnych w finale Ligi Mistrzów 19 maja 2012.

Seria rzutów karnych, konkurs rzutów karnych (ang. penalty shootout) – sposób na wyłonienie zwycięzcy meczu piłkarskiego w sytuacji, gdy regulamin rozgrywek nie przewiduje remisu, a po regulaminowym czasie gry i ewentualnie dogrywce (jeżeli jej przeprowadzenie przewiduje regulamin rozgrywek) wynik jest wciąż remisowy.

Metoda ta została zaakceptowana przez IFAB w roku 1970, z rekomendacją aby zastąpiła ona losowanie zwycięzcy[1] (np. za pomocą rzutu monetą).

W rzutach z punktu karnego często decydujące znaczenie mają nie umiejętności piłkarskie, lecz nerwy, dlatego wykonawcami najczęściej są doświadczeni zawodnicy. Bramkarze często próbują wyprowadzić z równowagi strzelców, tańcząc na linii bramkowej (np. Jerzy Dudek w finale LM w 2005 roku lub Bruce Grobbelaar).

Sytuacje, w których dochodzi do serii rzutów karnych[edytuj | edytuj kod]

Do rzutów karnych dochodzi, gdy:

  • po regulaminowym czasie wynik meczu jest remisowy, a przepisy nie przewidują remisu ani też dogrywki;
  • w dwumeczu jest remis, a przepisy nie przewidują remisu ani też dogrywki;
  • po dogrywce jest remis;
  • w grupie eliminacji do jakiegoś turnieju po ostatnim meczu pada wynik remisowy, a obie drużyny grające w tym meczu miały przed nim tyle samo punktów w tabeli i taki sam bilans bramkowy, i nawet dogrywka w tym meczu nie przynosi rozstrzygnięcia.

Sytuacje, w których w przypadku remisu nie dochodzi do serii rzutów karnych[edytuj | edytuj kod]

Do serii rzutów karnych nie dochodzi:

  • w meczach, które nie przewidują dogrywek i rzutów karnych, np. w meczach ligowych;
  • w dwumeczu zakończonym remisem, w którym jedna drużyna strzeliła więcej bramek na wyjeździe.

Dawne sposoby wyłaniania zwycięzcy spotkania[edytuj | edytuj kod]

  • rzut monetą;
  • powtórzenie meczu; jeśli był to mecz finałowy, rzut monetą był niedopuszczalny – mecz powtarzano[potrzebny przypis].

Sposób wykonywania serii rzutów karnych[edytuj | edytuj kod]

Zawodnicy uderzają na bramkę przeciwnika z 11 metrów. W konkursie rzutów karnych mogą wziąć udział tylko ci piłkarze obu drużyn, którzy w ostatniej minucie regulaminowego czasu gry przebywali na boisku. Oznacza to, że do piłki nie może podejść zawodnik, który nie wziął czynnego udziału w meczu, spędzając go na ławce rezerwowych lub zawodnik, który opuścił boisko w ramach zmiany dokonanej przez trenera. Planowo uderza 5 graczy na zmianę z obu drużyn (jednak rozstrzygnięcie może nastąpić wcześniej, np. po trzech kolejkach wynikiem 3:0). Jeśli po 5. kolejce nie ma rozstrzygnięcia, rzuty karne wykonują następni zawodnicy, aż piłkarz jednej z drużyn nie trafi, a ten z drugiej trafi.

Zanim zawodnik wykona rzut karny, wcześniej sędzia musi dać sygnał. W przypadku, gdy zawodnik kopnie piłkę przed gwizdkiem, wówczas sędzia zarządza powtórkę.

Kiedy piłkarz zacznie rozbieg, nie może się już zatrzymać, musi oddać strzał. W przypadku kiedy się zatrzyma, sędzia zarządza powtórzenie rzutu karnego.

Jeżeli piłka po uderzeniu w serii rzutów karnych wróci na boisko, gdyż wybije ją bramkarz, zawodnik nie może dobić jej do bramki, a jeżeli tak uczyni, nie przyniesie to zmiany rezultatu (inaczej niż po rzucie karnym podyktowanym podczas gry, kiedy strzelec może dobijać piłkę odbitą przez bramkarza). Inaczej jest, jeśli piłka po odbiciu się od słupka (lub poprzeczki) trafi w bramkarza i następnie wpadnie do bramki oraz kiedy piłka odbije się od słupka/poprzeczki i następnie od boiska, po czym wpadnie do bramki.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. IFAB: Minutes of the AGM (ang.). Soccer South Bay Referee Association, 27 czerwca 1970, punkt 5., podpunkt (f).