Seweryn Potocki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Seweryn Antoni Potocki
Ilustracja
Herb
Pilawa
Rodzina Potoccy herbu Pilawa
Data i miejsce urodzenia 1762
Kuryłówka[1]
Data śmierci 16 września 1829
Ojciec Józef Potocki
Matka Anna Teresa Ossolinska
Żona

Anna Teresa Sapieha

Dzieci

z Anną Teresą Sapiehą:
Wanda Potocka
Leon Potocki (1789–1860)
Paulina Potocka
Seweryna Potocka
Anna Potocka

Odznaczenia
Order Orła Białego Order Świętego Stanisława (Rzeczpospolita Obojga Narodów) Order św. Andrzeja (Imperium Rosyjskie)

Seweryn Potocki herbu Pilawa (ur. 1762 w Kuryłówce, zm. 16 września 1829) – polski poseł, senator, krajczy wielki koronny, tajny radca i członek Rady Państwa Imperium Rosyjskiego, kurator Uniwersytetu Charkowskiego, wolnomularz, kawaler maltański od 1811 roku[2].

Syn Józefa posła i krajczego koronnego i Anny Teresy Ossolińskiej, brat Jana pisarza i podróżnika, ojciec Leona dyplomaty. W 1786 poślubił Annę Teofilę Sapiehę, córkę Aleksandra Michała Sapiehy.

Był działaczem patriotycznym w okresie Sejmu Wielkiego, poseł wojwództwa bracławskiego na Sejm Czteroletni w 1788 roku[3]. Nie przystąpił do Targowicy. Wyjechał do Rosji, gdzie prowadził owocną działalność oświatową. W Odessie pobudował w latach 1805-1810 pałac klasycystyczny, który istnienie do dnia dzisiejszego przy ul. Sofijskiej i od 1899 mieści Muzeum Sztuk Plastycznych.

Był członkiem Zgromadzenia Przyjaciół Konstytucji Rządowej[4]. Za zasługi został odznaczony Orderem Orła Białego 5 lipca 1791 roku oraz Orderem Świętego Aleksandra Newskiego. W 1784 został kawalerem Orderu Świętego Stanisława[5]. Był członkiem korespondentem Towarzystwa Warszawskiego Przyjaciół Nauk[6].

W XVIII wieku był członkiem loży wolnomularskiej Świątynia Izis[7].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. [1] objaśnienie: Leżajsk jest określeniem zbyt ogólnym, dokładnie chodzi tu o Kuryłówkę – to w Kuryłówce w poł. XVIII wieku powstał piękny pałac Potockich, zaś Leżajsk na tyle podupadł, że starostowie leżajscy przestali w nim zamieszkiwać
  2. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 255.
  3. Kalendarzyk narodowy y obcy na rok ... 1792. ..., Warszawa 1791, s. 332.
  4. Adam Skałkowski, Towarzystwo przyjaciół konstytucji 3 maja, Kórnik, 1930, s. 77.
  5. Zbigniew Dunin-Wilczyński, Order Św. Stanisława, Warszawa 2006 s. 190.
  6. Aleksander Kraushar, Towarzystwo Warszawskie Przyjaciół Nauk 1800-1832 : monografia historyczna osnuta na źródłach archiwalnych. Ks. 4, Czasy polistopadowe : epilog : 1831-1836, 1906, s. 495.
  7. Stanisław Małachowski-Łempicki, Wykaz polskich lóż wolnomularskich oraz ich członków w latach 1738-1821, w: Archiwum Komisji Historycznej, t. XIV, Kraków 1930, s. 285.