Seweryn Szczuka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Seweryn Szczuka
Herb Seweryn Szczuka
Kraj działania Rzeczpospolita Obojga Narodów
Data i miejsce urodzenia 22 października 1651
Białaszewo
Data i miejsce śmierci 11 grudnia 1727
Chełmno
biskup pomocniczy chełmiński
Okres sprawowania 1704–1727
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Nominacja biskupia 26 listopada 1703
Sakra biskupia 1704

Seweryn Szczuka herbu Grabie (ur. 22 października 1651 w Białaszewie, zm. 11 grudnia 1727 w Chełmnie) – polski szlachcic, biskup sufragan chełmiński.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1670–1672 uczył się w kolegium jezuickim w Reszlu, następnie obrał drogę kariery wojskowej i dopiero po skończeniu służby wojskowej wstąpił do stanu duchownego, przyjmując w 1683 święcenia kapłańskie. W 1687 występuje już jako kanonik chełmiński, był także kanonikiem gnieźnieńskim oraz proboszczem kościoła świętojańskiego w Toruniu. W 1693 i 1694, po śmieci biskupów Kazimierza Opalińskiego oraz Kazimierza Szczuki był generalnym ekonomem diecezji chełmińskiej. W 1701 został archidiakonem chełmińskim. 26 listopada 1703 został prekonizowany na sufragana chełmińskiego, sakrę biskupią przyjął w 1704. W latach 1712–1718, po przeniesieniu ordynariusza Teodora Potockiego na Warmię był administratorem diecezji sede vacante, a w czasach rządów bpa Alten Bokuma oficjałem.

W 1710 ufundował seminarium duchowne w Płocku przeznaczając na ten cel znaczą sumę 30 tys. zł. W 1720 konsekrował nową świątynię w Radoszkach. W 1724 wprowadził franciszkanów do świątyni Najświętszej Maryi Panny w Toruniu, która została odebrana ewangelikom na mocy wyroku sądowego to tzw. sprawie toruńskiej. Ufundował barokowy ołtarz św. Anioła Stróża oraz organy dla kościoła św. Jana w Toruniu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Mańkowski A., Prałaci i kanonicy katedralni chełmińscy od założenia kapituły do naszych czasów, Roczniki Towarzystwa Naukowego w Toruniu, R. 33, Toruń 1926, s. 208-210.