Sfigmomanometr

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Klasyczny sfigmomanometr rtęciowy
Współczesny sfigmomanometr elektroniczny

Sfigmomanometr – aparat do pośredniego pomiaru ciśnienia tętniczego krwi, składający się z manometru (rtęciowego, sprężynowego lub elektronicznego), pompki tłoczącej powietrze, mankietu z komorą powietrzną i zaworka do kontrolowanego wypuszczania powietrza z mankietu[1]. Do pomiaru ciśnienia tętniczego metodą Korotkowa niezbędne są również słuchawki lekarskie umożliwiające usłyszenie tętna w naczyniach krwionośnych.

Sfigmomanometr elektroniczny, zakładany na nadgarstek lub na ramię, posiada tylko niewielki moduł elektroniczny z wyświetlaczem i przyciskami sterującymi oraz opaskę, zapinaną zwykle na rzep. Nie ma wyodrębnionych powyżej elementów. Pomiar odbywa się całkowicie samoczynnie. Pompowaniem powietrza, jak i jego wypuszczaniem, sterują układy elektroniczne. Wyniki pomiaru, zwłaszcza przyrządu nadgarstkowego, obarczone są zwykle znacznym błędem, ale w codziennym, domowym użytkowaniu, gdzie liczy się przede wszystkim łatwa obsługa, nie ma to dużego znaczenia.

Najdokładniejszy pomiar uzyskuje się aparatem z manometrem rtęciowym[2]. Tego typu urządzenia są jednak wycofywane z użytku ze względów bezpieczeństwa z uwagi na toksyczność oparów rtęci w przypadku uszkodzenia.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sfigmomanometr (pol.). Encyklopedia PWN. [dostęp 2018-05-27].
  2. Pomiar ciśnienia tętnicznego krwi (pol.). kardiolo.pl. [dostęp 2018-05-27].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.