Sgt. Slaughter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sgt. Slaughter
Sgt. Slaughter na konwencie New York Comic Con z 11 października 2013
Sgt. Slaughter na konwencie New York Comic Con z 11 października 2013
Imię i nazwisko Robert Remus
Data i miejsce
urodzenia
27 sierpnia 1948
Detroit
Kariera profesjonalnego wrestlera
Pseudonimy
ringowe
Bob Remus

Bob Slaughter
Executioner
Matt Burns
Rob Remus
Sgt. Slaughter
Super Destroyer Mark II[1]

Wzrost 196 cm[1]
Masa ciała 138 kg[1]
Zapowiadany z Parris Island, Karolina Południowa[2]
Trenerzy Verne Gagne

Joe Scarpello
Billy Robinson

Debiut 1973

Robert Remus (ur. 27 sierpnia 1948 w Detroit) – amerykański wrestler lepiej znany pod swoim pseudonimem ringowym jako Sgt. Slaughter, zdobywca WWE World Heavyweight Championship i członek WWE Hall of Fame. Słynie głównie z odgrywania sierżanta, na którym wzorowana była także jedna z postaci związanych z franczyzą G.I. Joe.

Wczesne życie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 27 sierpnia 1948 w Detroit w stanie Michigan jako Robert Remus[3]. Na początku trenował zapasy i futbol amerykański[1] oraz służył w United States Marine Corps[2].

Kariera wrestlerska[edytuj | edytuj kod]

Sgt. Slaughter (z prawej), pozujący do zdjęcia z fanem

Jego trenerami byli Verne Gagne, Joe Scarpello i Billy Robinson. Debiutował jako wrestler w 1973[1]. Karierę zaczynał w organizacji American Wrestling Association (AWA), gdzie występował pod swoim prawdziwym imieniem i nazwiskiem. Cztery lata później zaczął występować pod maską jako Super Destroyer Mark II w tag teamie z zamaskowanym wrestlerem o imieniu Super Destroyer Mark III. Ich managerem był wówczas Lord Alfred Hayes. Gdy Mark II pokłócił się z partnerem, partnerzy zaczęli ze sobą rywalizować. Hayes pozostał przy Marku III, a Mark II zatrudnił jako swojego managera Bobby'ego “The Brain” Heenana.

W 1980 debiutował w organizacji World Wrestling Federation (WWF), gdzie przyjął pseudonim ringowy Sergeant Slaughter (z ang. Sierżant Rzeź lub Sierżant Ubój) oraz gimmick brutalnego dręczyciela i instruktora wojskowego w stopniu sierżanta. Był zatem heelem. Jego pierwszy pobyt w WWF trwał mniej, niż rok. W tym czasie Slaughter zmierzył się z takimi przeciwnikami jak Bruno Sammartino, Pedro Morales, Pat Patterson i André the Giant.

4 października 1981 w organizacji Mid-Atlantic Championship Wrestling (MACW) wygrał turnieju o mistrzostwo NWA United States Heavyweight. Pokonał kolejno Johnnego Weavera, Jay'a Youngblooda i w finale Ricky'ego Steamboata[1]. Zdobył też mistrzostwo drużynowe NWA World Tag Team Championship z Donem Kernodle'em[2].

W 1983 powrócił do World Wrestling Federation (WWF) i konkurował z mistrzem WWF World Heavyweight, Bobem Backlundem, o jego tytuł, ale bez sukcesu. W 1984 skierował swój gniew na nowego mistrza, The Iron Sheika, który był antyamerykańskim irańskim nacjonalistą. W tej rywalizacji Slaughter był face'em, ponieważ bronił honoru swojego kraju. Slaughter i Sheik stoczyli ze sobą pojedynki w prawie wszystkich stanach USA. Przeważnie walczyli w stalowych klatach lub w walkach typu Boot Camp Match. W 1985 firma Hasbro zaproponowała Slaughterowi umowę na wykorzystanie jego wizerunku. WWF nie chciało się na to zgodzić, ponieważ dotąd organizacja udzielała firmie LJN wyłączności na wykorzystanie wizerunku wrestlerów do produkcji zabawek. Slaughter postanowił podpisać umowę z Hasbro i odejść z WWF.

W 1985 dołączył do organizacji American Wrestling Association (AWA), prowadzonej przez dawnego trenera Slaughtera, Verne'a Gagne. Pełnił rolę patriotycznego face'a, broniącego amerykańskich ideałów i rywalizującego z takimi antyamerykańskimi nacjonalistami jak Boris Zhukov z ZSRR, Colonel DeBeers z RPA oraz z Iron Shiek, który miał chcieć się zemścić na sierżancie za poniżenia, jakich doznał w WWF. Slaughter był też pretendentem do mistrzostwa AWA World Heavyweight i rywalizował z kolejnymi jego posiadaczami, Stanem Hansenem i Larry'm Zbyszko, ale nie odniósł sukcesu.

Gdy w 1990 organizacja AWA upadała, Slaughter powrócił do WWF po raz trzeci i znowu stał się heelem. Twierdził, że Stany Zjednoczone stały się zbyt miękkie odkąd skończyła się zimna wojna. W czasie wojny w Zatoce Perskiej zadeklarował się jako sympatyk Iraku. Otrzymywał w tym okresie wiele gróźb śmierci od rozdrażnionych Amerykanów. 19 stycznia 1991 na gali Royal Rumble w końcu udało mu się zdobyć swoje pierwsze mistrzostwo światowe, pokonując The Ultimate Warriora w walce o należący do niego pas WWF World Heavyweight Championship. Slaughterowi pomógł w tym "Macho King" Randy Savage, łamiąc przy tym zasady. Slaughter utworzył tag team ze swoimi dawnymi wrogami, Sheikiem Adnan Al-Kaissey, znanym wówczas jako General Adnan, i The Iron Sheikiem, znanym wówczas jako Colonel Mustafa. Drużyna ta nosiła nazwę The Triangle of Terror (z ang. Trójkąt terroru) i rywalizowała z Hulkiem Hoganem oraz Ultimate Warriorem[2]. 24 marca 1991 na gali WrestleMania VII Slaughter został pokonany w walce o swoje mistrzostwo przez Hulka Hogana[4]. W 1991 na gali SummerSlam Hogan i Warrior pokonali we dwójkę Triangle of Terror w pojedynku tag teamów. Stany Zjednoczone w końcu wygrały wojnę w Zatoce Perskiej, więc Slaughter ponownie stał się facem i patriotą i poprosił fanów wrestlingu o wybaczenie. Wkrótce utworzył nowy tag team, tym razem z innym patriotą, “Hacksaw” Jimem Dugganem[2]. 19 stycznia 1992 wziął udział w bitwie na gali Royal Rumble[1]. Wszedł na ring jako dwudziesty ósmy i został wyeliminowany jako dwudziesty drugi przez Sida Vicious[5]. Również w 1992 oświadczył, że rezygnuje z kariery wrestlera w pełnym wymiarze czasowym[2].

W 1995 wprowadził do galerii sławy WWE Hall of Fame The Grand Wizarda[6].

W 1997 został komisarzem WWF. Próbował opanować chaos, powodowany przez grupę D-Generation X, złożonej z Triple H-a, Shawna Michaelsa i Chyny. Gdy Vince McMahon oficjalnie ujawnił się jako główny zarządca WWF, Slaughter był jego wiernym służącym i sojusznikiem w rywalizacji z niesubordynowanym wrestlerem Stone Cold Steve'em Austinem. Z czasem Slaughter wycofał się z aktywnych występów w telewizji i pracował głównie za kulisami. Później został ambasadorem World Wrestling Enterteinment (WWE, dawne WWF).

Został wprowadzony do galerii sławy WWE Hall of Fame w 2004 przez Pata Pattersona[2]. Rok później Slaughter wprowadził do galerii The Iron Sheika[7].

Inne media[edytuj | edytuj kod]

Remus podkładał głos w animowanym serialu WWE Camp, w którym grał parodię samego siebie. Zagrał też w komedii Źli faceci z 1986[8].

G.I. Joe[edytuj | edytuj kod]

W 1985 podpisał umowę z Hasbro, firmą produkującą zabawki. Udzielił zgody na wykorzystanie swojego wizerunku, co umożliwiło firmie stworzenie postaci sierżanta Slaughtera, wzorowanej na wrestlerskim alter ego Roberta Remusa. Postać ta została wykorzystana w serii zabawek i komiksów G.I. Joe[2]. Na podstawie serii zabawek powstał serial animowany Akcja G.I. Joe, w którym Remus podkładał głos pod postać sierżanta Slaughtera[8].

Gry komputerowe[edytuj | edytuj kod]

Przedstawiająca go grywalna postać pojawiła się w siedmiu grach o wrestlingu: WWF Attitude (1999, N64, GB, PS, DC), WWE SmackDown! Here Comes The Pain (2003, PS2), WWE Legends Of WrestleMania (2009, Xbox360, PS3), WWE All-Stars (2011, Wii, 3DS, Xbox360, PS2, PS3, PSP), WWE 2K14 (2013, Xbox360, PS3), WWE 2K15 (2014, Xbox360, XboxOne, PS3, PS4, PC) i WWE 2K16 (2015, Xbox360, XboxOne, PS3, PS4, PC)[1].

Styl walki[edytuj | edytuj kod]

Sgt. Slaughter (z prawej) prezentujący chwyt The Cobra Cluntch w trakcie pozowania do zdjęcia z fanem na konwencie New York Comic Con z 11 października 2013

Mistrzostwa i osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l Sgt. Slaughter, Cagematch.net [dostęp 2018-05-06] (ang.).
  2. a b c d e f g h Sgt. Slaughter, WWE [dostęp 2018-05-06] (ang.).
  3. Axel Saalbach, Sgt. Slaughter, Wrestlingdata [dostęp 2018-05-12] (ang.).
  4. a b c d Sgt. Slaughter, Online World of Wrestling [dostęp 2018-05-06] (ang.).
  5. Ric Flair (spot No. 3) wins the Royal Rumble Match to become WWE Champion. WWE. [dostęp 31 stycznia 2014].
  6. The Grand Wizard, WWE [dostęp 2018-05-26] (ang.).
  7. Octavio Fierros, PWTorch WrestleMania Marathon: WWE Hall of Fame – Class of 2005 Review, PWTorch.com, 3 kwietnia 2005 [dostęp 2018-05-26] (ang.).
  8. a b Robert Remus, IMDb [dostęp 2018-05-26].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]