Shōbōgenzō zuimonki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Shōbōgenzō zuimonki (jap. 正法眼蔵隨聞記), po polsku wyd. jako Elementarz zen sōtō – zbiór nieformalnych mów Dharmy i pouczeń japońskiego mistrza zen Dōgena spisany przez jego ucznia Ejō, najprawdopodobniej w latach 1235–1237[1]. Jest uważana za najbardziej przystępną pracę autora.

Historia i wersje tekstu[edytuj | edytuj kod]

Zapiski składające się na Shōbōgenzō zuimonki pozostawały przez kilka stuleci w manuskrypcie. Po raz pierwszy zostały wydane drukiem w 1651 w niewielkim nakładzie[1]. Za standardowe wydanie uznaje się wersję popularną opracowaną przez Menzana Zuihō i wydaną w 1769[1].

Inną wersją tekstu jest manuskrypt pochodzący z 1644 (przepisany ze starszego rękopisu), a odkryty w 1941 roku. Wersja ta zawiera partie tekstu znacznie różniące się od wydania popularnego[1].

Treść[edytuj | edytuj kod]

Na Shōbōgenzō zuimonki składają się przede wszystkim napomnienia dotyczące życia klasztornego w stylu sōtō: Dōgen zachęca mnichów do tego, by nie troszczyli się o pożywienie i ubranie i nie przywiązywali do rodziny, powtarza naukę o konieczności „odrzucenia ciała i umysłu”, a przede wszystkim podkreśla fundamentalne znaczenie siedzącej medytacji (zazen):

Czytanie powiedzeń zen i kōanów, rozumienie czynów starych mistrzów i głoszenie ich ludziom pogrążonym w ułudzie tak naprawdę jest bezużyteczne zarówno dla twej własnej praktyki, jak i dla nauczania innych. Jeśli ujrzysz Zasadę Życia w skoncentrowanym zazen, to nawet jeśli nie znasz jednego słowa, posiądziesz niezliczone drogi nauczania innych[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Reihō Masunaga, Wprowadzenie, w: Dōgen, Elementarz zen sōtō, Poznań 1997, s. 5-8.
  2. Dōgen: Elementarz zen sōtō – Shōbōgenzō zuimonki. Poznań: 1997, s. 45.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]