Shae-Lynn Bourne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Shae-Lynn Bourne
Ilustracja
Shae-Lynn Bourne i Victor Kraatz (2002)
Reprezentacja  Kanada
Data i miejsce urodzenia 24 stycznia 1976
Chatham
Wzrost 163 cm
Konkurencja Pary taneczne
Pary sportowe
Partner sportowy Victor Kraatz
Andrew Bertleff
Trener Nikołaj Morozow, Uschi Keszler, Natalja Dubowa, Tatjana Tarasowa, Josée Picard, Eric Gilles, Paul Wirtz
Zakończenie kariery 2003
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Kanada
Mistrzostwa świata
złoto Waszyngton 2003 pary taneczne
srebro Nagano 2002 pary taneczne
brąz Helsinki 1999 pary taneczne
brąz Minneapolis 1998 pary taneczne
brąz Lozanna 1997 pary taneczne
brąz Edmonton 1996 pary taneczne
Mistrzostwa czterech kontynentów
złoto Pekin 2003 pary taneczne
złoto Salt Lake City 2001 pary taneczne
złoto Halifax 1999 pary taneczne
Finał Grand Prix
złoto Kitchener 2001 pary taneczne
złoto Hamilton 1996 pary taneczne
srebro Petersburg 1998 pary taneczne

Shae-Lynn Bourne (ur. 24 stycznia 1976 w Chatham) – kanadyjska łyżwiarka figurowa, startująca w parach tanecznych z Victorem Kraatzem. Trzykrotna uczestniczka igrzysk olimpijskich w Lillehammer (1994), Nagano (1998) i Salt Lake City (2002), mistrzyni świata (2003), trzykrotna mistrzyni czterech kontynentów (1999, 2001, 2003), dwukrotna zwyciężczyni finału Grand Prix (1996, 2001) oraz 10-krotna mistrzyni Kanady (1993–1999, 2001–2003).

Bourne i Kratz byli pierwszą parą taneczną, która w swoich tańcach wykonywała element łyżwiarski hydroblading[1].

W 2005 roku wyszła za mąż za swojego trenera Nikołaja Morozowa, ale małżeństwo przetrwało tylko do lipca 2007[2][3]. W 2011 roku ponownie wyszła za mąż, za Bohdana Turoka, z którym ma syna Kaia (ur. 19 czerwca 2012)[4]. Bourne rozpoczęła pracę trenera w klubie Granite Club w Toronto, gdzie pracowała z m.in. Kaitlyn Weaver / Andrew Poje oraz układa choreografie dla wielu łyżwiarzy[5][6].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Z Victorem Kraatzem

Zawody 92–93 93–94 94–95 95–96 96–97 97–98 98–99 99–00 00–01 01–02 02–03
Międzynarodowe[1]
Igrzyska olimpijskie 10 4 4
Mistrzostwa świata 14 6 4 3 3 3 3 4 2 1
Mistrzostwa czterech kontynentów 1 1 1
GP Finał Grand Prix 4 1 2 5 1
GP Nations Cup 5 2 2 1 3
GP Cup of Russia 2
GP NHK Trophy 2 2
GP Skate America 3
GP Skate Canada International 6 3 1 1 1 1 1 1
GP Trophée Lalique 2
Nebelhorn Trophy 1
Krajowe
Mistrzostwa Kanady 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1

Nagrody i osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

  • Skate Canada Hall of Fame – 2007[7]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Shae-Lynn Bourne / Victor Kraatz: 2002/2003 (ang.). ISU. [dostęp 2019-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2003-07-15)].
  2. Rosie DiManno: Bourne and Kraatz end chill (ang.). The Star, 2008-01-17. [dostęp 2019-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-22)].
  3. Kraatz and Bourne square off (ang.). The Globe And Mail, 2008-01-16. [dostęp 2019-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-22)].
  4. Ruth Myles: Ruth Myles: Shae-Lynn Bourne partners with Anson Carter on Battle of the Blades (ang.). Calgary Herald. [dostęp 2019-04-22].
  5. Melanie Hoyt: Shae-Lynn Bourne (ang.). ice-dance.com, 2008-03-01. [dostęp 2019-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-22)].
  6. Barbara Castellaro: Kaitlyn Weaver and Andrew Poje: we are interpreting the melancholy of tango and the sad story of Maria, ghost of Buenos Aires (ang.). Art On Ice. [dostęp 2019-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-22)].
  7. 2007 Skate Canada Hall of Fame Induction – Shae-Lynn Bourne and Victor Kraatz (ang.). Skate Canada. [dostęp 2019-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-22)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]