Shigeyoshi Inoue

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Shigeyoshi Inoue
井上 成美
Ilustracja
Kaigun-taishōadmirał Kaigun-taishō
admirał
Data i miejsce urodzenia 9 grudnia 1889
Sendai
Data i miejsce śmierci 15 grudnia 1975
Yokosuka
Przebieg służby
Lata służby 1909–1945
Siły zbrojne Naval Ensign of Japan.svg Japońska Cesarska Marynarka Wojenna
Jednostki „Yodo”, „Hiei”
Stanowiska dowódca 4. Floty
wiceminister marynarki
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
bitwa na Morzu Koralowym
Odznaczenia
Wielka Wstęga Orderu Wschodzącego Słońca (Japonia) Order Świętego Skarbu (Japonia) Pamiątkowy Medal Wstąpienia na Tron Cesarza Yoshihito (Japonia) Medal Wojskowy za Wojnę Chińsko-Japońską 1931-1934 (Japonia) Medal Japońskiego Czerwonego Krzyża dla Członka Specjalnego

Shigeyoshi Inoue (jap. 井上 成美 Inoue Shigeyoshi?, ur. 9 grudnia 1889 w Sendai, zm. 15 grudnia 1975 w Yokosuce)admirał Japońskiej Cesarskiej Marynarki Wojennej.

Kariera wojskowa[edytuj]

19 listopada 1909 ukończył Akademię Cesarskiej Marynarki Wojennej. W latach 1918–1920 pełnił funkcję attaché wojskowego w Szwajcarii, a następnie do 1921 – we Francji. W czasie pobytu w obu krajach miał za zadanie nauczyć się języka niemieckiego i francuskiego. Po powrocie do Japonii zajmował różne stanowiska sztabowe i w szkolnictwie wojskowym. W 1927 po raz kolejny został attaché wojskowym – tym razem we Włoszech i był nim do 1929. 15 sierpnia 1933 został dowódcą pancernika „Hiei”.

Po awansie na kontradmirała 15 listopada 1935 zaczął otwarcie mówić o potrzebie nawiązania przez Japonię sojuszów z innymi mocarstwami. Przeciwstawiał się też agresywnym poczynaniom wojsk lądowych w Chinach i był zajadłym rzecznikiem lotnictwa pokładowego. Od 20 października 1937 do 18 października 1939 był dyrektorem Departamentu Spraw Morskich Ministerstwa Marynarki i członkiem Komitetu Admiralicji.

Głoszone opinie nie zaszkodziły mu w karierze i 23 października 1939 mianowano go szefem sztabu Floty Obszaru Chin oraz 3. Floty. 15 listopada 1939 uzyskał awans do stopnia wiceadmirała, a rok później, 1 października 1940 został dyrektorem Departamentu Lotnictwa Marynarki. Bezskutecznie apelował o przyznanie większych środków na budowę lotniskowców i rozwój lotnictwa pokładowego niż przeznaczano na budowę pancerników. Problemów przysporzyła mu wygłoszona w lipcu 1941 opinia, że japońskie siły morskie są zbyt słabe, żeby ważyć się na konfrontację z US Navy.

11 sierpnia 1941 został przeniesiony na stanowisko dowódcy 4. Floty bazującej na atolu Chuuk. Siły Inoue, złożone z lekkich krążowników i niszczycieli, uczestniczyły w zajęciu wysp: Guam, Wake, Archipelagu Bismarcka, części Wysp Salomona wraz z Nową Brytanią oraz przyczółków na Nowej Gwinei.

Koniec jego dobrej passy nastąpił w maju 1942, wskutek niepowodzenia „Operacji MO” – próby zajęcia bazy alianckiej w Port Moresby. Po nierozstrzygniętej bitwie na Morzu Koralowym pełnił dowództwo 4. Floty jeszcze do 26 października 1942, kiedy został odwołany do Tokio, aby objąć stanowisko komendanta Akademii Marynarki.

5 sierpnia 1944 został wiceministrem marynarki i wszedł w skład Komitetu Admiralicji. 15 maja 1945 odszedł z rządu, lecz otrzymał awans na admirała i został doradcą morskim cesarza Hirohito (Shōwa). Funkcję tę pełnił do 10 października 1945. W ostatnich miesiącach wojny był orędownikiem zawarcia pokoju.

15 października 1945 przeszedł w stan spoczynku. Na emeryturze napisał i opublikował wspomnienia pt. Tego nie można zapomnieć.

Bibliografia[edytuj]

  • James F. Dunnigan, Albert A. Nofi, Wojna na Pacyfiku • Encyklopedia, Warszawa 2000, ISBN 83-85852-48-4

Linki zewnętrzne[edytuj]