Siły Powietrzne Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Siły Powietrzne Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej
Siły Powietrzne Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej
Symbol Sił Powietrznych KRLD
Państwo  Korea Północna
Historia
Sformowanie 20 sierpnia 1947
Dane podstawowe
Obecny dowódca Ri Pyŏng Ch'ŏl
Podporządkowanie Naczelny Dowódca
Liczebność 110 000 ludzi
940 samolotów [1]
Flaga sił powietrznych KRLD
Północnokoreański MiG-29

Siły Powietrzne Koreańskiej Republiki Ludowo Demokratycznej (kor. 조선인민군 공군) – wojska lotnicze, będące jednym z rodzajów Koreańskiej Armii Ludowej.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Wojska lotnicze Korei Północnej przewyższają Koreę Południową pod względem ilości sprzętu wojskowego, ale jego niska jakość równoważy tę różnicę. Kwaterą główną Sił Powietrznych jest Pjongjang. Same siły lotnicze posiadają 15 baz na terenie całego kraju. Kilka z nich znajduje się w pobliżu strefy zdemilitaryzowanej. Poza samolotami MiG-29 i MiG-23, siły powietrzne Korei Północnej dysponują samolotami MiG-21 Fishbed, w tym myśliwcami przechwytującymi typu MiG-21F, MiG-21PF i MiG-21PFM. Na ich wyposażeniu znajdują się także chińskie myśliwce Shenyang J-5, Shenyang J-6 i Chengdu J-7. Flotę samolotów myśliwsko-bombowych uzupełniają maszyny Su-25, Su-7 i Ił-28. Trzon floty śmigłowców stanowią maszyny McDonnell Douglas MD-500. Śmigłowce te zostały przerobione na bojowe i każdy z nich uzbrojony jest w cztery kierowane rakiety przeciwpancerne. Korea Północna dysponuje starszymi pociskami lotniczymi przeciwpancernymi 9M14 Malutka, równie starszymi "Trzmiel" oraz nowszymi "Fagot" i "Kokon". Flota samolotów transportowych, po wycofaniu maszyn An-2 została ograniczona niemal do minimum. Dwa samoloty Ił-62M po wyczarterowaniu od linii Air Koryo zostały przerobione na salonki do przewozu VIP-ów. Do dyspozycji północnokoreańskiego wojska pozostaje także flota samolotów transportowych Ił-76 linii Air Koryo.

Mimo izolacji politycznej Korei Północnej we wrześniu 2016 na lotnisku w Wŏnsanie zorganizowano pierwsze w historii tego kraju międzynarodowe pokazy lotnicze: Wŏnsan International Friendship Air Festival. Pokazy oglądało około piętnastu tysięcy obywateli tego kraju i kilkuset gości zagranicznych. Na ziemi i w powietrzu zaprezentowano wiele typów statków powietrznych użytkowanych przez tamtejsze wojska lotnicze, w tym MiG-i-21, Su-25 i MiG-i-29[2][3]. Dwa pokazowe Migi-21 były pilotowane przez kobiety[4].

Struktura[edytuj | edytuj kod]

[5][6]

Lokalizacja Jednostki
1. Dywizja Lotnictwa Bojowego
Port lotniczy Kaech'ŏn Dowództwo Dywizji
56. pułk lotnictwa myśliwskiego
Port lotniczy Ŭiju 24. pułk lotnictwa bombowego
Port lotniczy Onch'ŏn 36. pułk lotnictwa myśliwskiego
Panghyon 49. pułk lotnictwa myśliwsko-bombowego
Port lotniczy Sunchon 55. pułk lotnictwa szturmowego
57. pułk lotnictwa myśliwskiego
Port lotniczy Pukchang 58. pułk lotnictwa myśliwskiego
2. Dywizja Lotnictwa Bojowego
Port lotniczy Toksan Dowództwo Dywizji
35. pułk lotnictwa myśliwskiego
Baza lotnicza Changjin 25. pułk lotnictwa bombowego
pułk lotnictwa myśliwskiego
Port lotniczy Wŏnsan 46. pułk lotnictwa myśliwskiego
66. pułk śmigłowców
Port lotniczy Kuum-Ni 71. pułk lotnictwa myśliwskiego
Port lotniczy Hwangsuwon 72. pułk lotnictwa myśliwskiego
3. Dywizja Lotnictwa Bojowego
Chunghwa Dowództwo Dywizji
Port lotniczy Taetan 4. pułk lotnictwa myśliwsko-bombowego
Port lotniczy Kwail 11. pułk lotnictwa myśliwsko-bombowego
33. pułk lotnictwa myśliwsko-bombowego
Nuchon-ni 32. pułk lotnictwa myśliwsko-bombowego
Port lotniczy Hwangju 50. pułk lotnictwa myśliwskiego
Port lotniczy Koksan 86. pułk lotnictwa szturmowego
5. Dywizja Transportowa
Port lotniczy Taechon Dowództwo Dywizji
pułk lotnictwa transportowego
5. skrzydło lotnictwa transportowego
Port lotniczy Pukchang 64. pułk śmigłowców
65. pułk śmigłowców
Port lotniczy Kwaksan pułk lotnictwa transportowego
Port lotniczy Kangdong pułk lotnictwa bombowego
Port lotniczy Sonchon pułk śmigłowców
Port lotniczy Pjongjang-Sunan skrzydło lotnictwa transportowego służb specjalnych
Port lotniczy Mirim jednostka VIP
6. Dywizja Transportowa
Port lotniczy Sondok Dowództwo Dywizji
pułk lotnictwa transportowego
Port lotniczy Yonpo pułk lotnictwa transportowego
Manp'o pułk lotnictwa transportowego
Kuktong pułk lotnictwa transportowego
Kowŏn skrzydło lotnictwa transportowego
Pakhon skrzydło lotnictwa transportowego
Samjangkol skrzydło lotnictwa transportowego
8. Dywizja Treningowa
Port lotniczy Ch'ŏngjin Dowództwo Dywizji
41. pułk szkolno-treningowy lotnictwa myśliwskiego
Port lotniczy Samjiyŏn pułk szkolno-treningowy
Kilchu pułk szkolno-treningowy śmigłowców
Port lotniczy Sungam Ni Kimchaek Air Force Academy
Port lotniczy Kyongsong Chuul Szkoła Oficerów Lotniczych
Port lotniczy Kang Da Ri
Port lotniczy Hamhŭng

Wyposażenie[7][edytuj | edytuj kod]

Samoloty bojowe[edytuj | edytuj kod]

Model Ilość Uwagi
Chińska Republika Ludowa Shenyang J-5 106
Chińska Republika Ludowa Shenyang J-6 97
Chińska Republika Ludowa Chengdu J-7 120
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Ił-28 80
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich MiG-21 26
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich MiG-23 56
Rosja MiG-29 35
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Su-7 18
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Su-25 34
Razem 572

Samoloty transportowe[edytuj | edytuj kod]

Model Ilość Uwagi
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich An-24 1
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Ił-62M 2
Razem 3

Samoloty treningowe[edytuj | edytuj kod]

Model Ilość Uwagi
Chińska Republika Ludowa Shenyang J-5 135
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich MiG-15 30
Razem 165

Śmigłowce[edytuj | edytuj kod]

Model Ilość Uwagi
Stany Zjednoczone McDonnell Douglas MD-500 84
Polska Mi-2 46
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich/Rosja Mi-8 40
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Mi-14 8
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Mi-24 20
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Mi-26 4
Razem 202

Drewniane samoloty[edytuj | edytuj kod]

Największym zagrożeniem dla Korei Południowej są samoloty An-2, mające elementy z drewna i gumy. Zasadniczo wykorzystywane przez wojska specjalne, są modernizowane (wyposażone m.in. w systemy noktowizji) i z racji słabego echa radarowego oraz niskiego pułapu w stanie dolecieć za linię frontu. Są w stanie latać przy kiepskiej pogodzie. Wg oficjalnie dostępnych danych liczebość wojsk specjalnych może wynosić 180 000 (dla porównania w Stanach oficjalnie jest ich 51 000)[8].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. https://d1fmezig7cekam.cloudfront.net/VPP/Global/Flight/Airline%20Business/AB%20home/Edit/WorldAirForces2015.pdf
  2. Łukasz Golowanow: Korea Północna pierwszy raz urządziła pokazy lotnicze. Konflikty.pl, 27 września 2016. [dostęp 30 listopada 2016].
  3. Andrzej Rogucki. Wonsan Air Festival 2016. „Lotnictwo Aviation International”. 11/2016. s. 74–79. ISSN 24501298. 
  4. North Korea Air Show | North Korean female MiG-21 fighter pi… | Flickr, www.flickr.com [dostęp 2017-11-26] (ang.).
  5. Air Bases (ang.). fas.org. [dostęp 2018-07-19].
  6. Democratic People's Republic of Korea Air Force (ang.). Scramble (scramble.nl). [dostęp 2018-07-19].
  7. World Air Forces 2015, Flightglobal Insight Flightglobal Insight’s World Air Forces 2015 report
  8. North Korea this aircraft made of wood is made of rubber, but each dispatched can put South Korea is scared to death, www.bestchinanews.com [dostęp 2017-11-26] (ang.).