Siano
Siano – pasza otrzymywana przez wysuszenie skoszonej zielonki, przede wszystkim traw, roślin bobowatych (motylkowych) oraz innych roślin łąkowych lub pastewnych. W klasyfikacji pasz należy do pasz objętościowych suchych[1]. Jest stosowane głównie w żywieniu przeżuwaczy i koni[2][3].
Siano różni się od sianokiszonki sposobem konserwacji: w sianie podstawowym procesem jest suszenie, natomiast sianokiszonka powstaje przez zakiszanie podsuszonego materiału roślinnego[2].
Produkcja
[edytuj | edytuj kod]Produkcja siana polega na skoszeniu zielonki i obniżeniu jej wilgotności do poziomu umożliwiającego przechowywanie w stanie suchym. Rośliny mogą być suszone bezpośrednio na polu, w stodołach z wykorzystaniem wymuszonego obiegu zimnego powietrza albo w suszarniach z ciepłym powietrzem[2].
Podczas suszenia zmniejsza się zawartość wody w roślinach, ale mogą też następować straty składników pokarmowych i spadek strawności paszy. Ograniczeniu strat sprzyja szybkie wysuszenie skoszonych roślin oraz właściwa organizacja prac polowych[2]. Po wysuszeniu siano może być zbierane luzem albo prasowane w kostki lub bele[2].
Wartość paszowa
[edytuj | edytuj kod]Wartość pokarmowa siana zależy m.in. od składu botanicznego zielonki, fazy rozwoju roślin w chwili koszenia, warunków pogodowych oraz sposobu suszenia i przechowywania[1][2]. Za pożądane uznaje się siano zawierające wartościowe trawy, rośliny bobowate wzbogacające paszę w białko i składniki mineralne oraz zioła poprawiające walory smakowe i dietetyczne[1].
Siano jest źródłem włókna, energii, białka, karotenów, ksantofili, tokoferoli oraz witamin E, K i z grupy B[1]. W żywieniu koni dostarcza włókna pokarmowego, które jest ważne dla prawidłowego przebiegu procesów trawiennych[3].
Przechowywanie i jakość
[edytuj | edytuj kod]Siano i słomę przechowuje się w stanie suchym, a ich jakość zależy od warunków pogodowych podczas zbioru oraz od warunków przechowywania[2]. Dobre siano powinno mieć charakterystyczną zielonkawą barwę, przyjemny zapach i nie powinno być zapleśniałe ani zanieczyszczone ziemią lub piaskiem[1][3].
Zbyt wilgotne siano może ulegać gwałtownej fermentacji, brunatnieniu i butwieniu, co powoduje straty wartości pokarmowej; w skrajnych przypadkach może dojść do samozapłonu[2]. Siano spleśniałe jest niepożądane w żywieniu zwierząt ze względu na możliwość wywoływania zaburzeń ze strony układu pokarmowego i oddechowego[3].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e Analiza wartości żywieniowej pasz [online], Zintegrowana Platforma Edukacyjna [dostęp 2026-04-30] (pol.).
- ↑ a b c d e f g h Zygmunt Bilski, Iwona Kajdan-Zysnarska, Warunki prawidłowego przechowywania pasz objętościowych w gospodarstwie, Poznań: Centrum Doradztwa Rolniczego w Brwinowie, Oddział w Poznaniu, 2018, s. 5–7, 34–36, ISBN 978-83-60232-85-9 [dostęp 2026-04-30] (pol.).
- ↑ a b c d Anna Pięta, Siano – wartość pokarmowa, ocena jakości, zbiór i przechowywanie [online], Polski Związek Hodowców Koni, 3 sierpnia 2018 [dostęp 2026-04-30] (pol.).