Siarczan glinu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Siarczan glinu
Kryształy Al2(SO4)3·16H2O
Kryształy Al2(SO4)3·16H2O
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny Al2(SO4)3
Masa molowa 342,15 g/mol
Wygląd białe lub prawie białe, krystaliczne kawałki[1]
Identyfikacja
Numer CAS 10043-01-3
PubChem 24850[2]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Siarczan glinu (łac. Aluminii sulfas), Al2(SO4)3nieorganiczny związek chemiczny, sól kwasu siarkowego i glinu na +III stopniu utlenienia. Tworzy szereg hydratów, z których najczęściej spotykane to heksadekahydrat Al2(SO4)3·16H2O i oktadekahydrat Al2(SO4)3·18H2O. Heptadekahydrat Al2(SO4)3·17H2O występuje naturalnie jako minerał alunogen. Hydraty zawierają sześć cząsteczek wody silnie związanych jako ligandy atomu glinu, pozostałe cząsteczki wody wchodzą w skład sieci krystalicznej, dlatego ich budowę lepiej oddają wzory [Al(H2O)6]2(SO4)3·xH2O.

Otrzymywanie[edytuj]

Siarczan glinu otrzymuje się w wyniku działania kwasu siarkowego na wodorotlenek glinu, boksyty i inne związki glinu[5][6], np.:

2Al(OH)3 + 3H2SO4 + 12H2O ⇌ Al2(SO4)3·18H2O

W roztworach wodnych ulega częściowej hydrolizie do Al(OH)3 i H2SO4.

Zastosowanie[edytuj]

Stosowany jako zaprawa farbiarska, w przemyśle papierniczym, garbarstwie oraz jako półprodukt do otrzymywania innych związków glinu[5][6].

Znalazł również zastosowanie w lecznictwie. Używany m.in. w ginekologii w postaci wodnych roztworów 1–4% do irygacji pochwy.

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne: Farmakopea Polska VI. Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2002, s. 1176. ISBN 83-88157-18-3.
  2. Siarczan glinu – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  3. a b c d Siarczan glinu. Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck KGaA) dla Polski. [dostęp 2011-06-24].
  4. Siarczan glinu (ang.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck KGaA) dla Stanów Zjednoczonych. [dostęp 2011-06-24].
  5. a b Encyklopedia Techniki – Chemia. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1965.
  6. a b Adam Bielański: Chemia ogólna i nieorganiczna. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1981, s. 513. ISBN 830102626X.

Bibliografia[edytuj]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.