Sicarius terrosus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sicarius terrosus[1]
(Nicolet, 1849)
Dorosła samica
Dorosła samica
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ stawonogi
Podtyp szczękoczułkowce
Gromada pajęczaki
Rząd pająki
Podrząd Opisthothelae
Infrarząd Araneomorphae
Rodzina Sicariidae
Rodzaj Sicarius
Gatunek terrosus

Sicarius terrosus - gatunek silnie jadowitego pająka z rodziny Sicariidae. Samica osiąga rozmiary ciała ok. 15 mm (45 mm z odnóżami), samiec jest mniejszy.

S. terrosus zakopany w piasku

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Pająk ten zamieszkuje pustynie Ameryki Południowej (Chile, Argentyna, Peru), potrafi bardzo długo, nawet do dwunastu miesięcy, przeżyć bez jedzenia i wody. Wykazuje także bardzo duża tolerancje temperatury.

Poluje zakopując się pod cienką warstwą piachu i czeka na ofiarę, która podejdzie zbyt blisko. Następnie błyskawicznie wyskakuje i atakuje.

Na małych odcinkach potrafi bardzo szybko biegać.

Jest raczej mało agresywnym i dość płochliwym pająkiem. Należy jednak zachować szczególną ostrożność przy jakimkolwiek kontakcie z tym gatunkiem.

Długość życia to ok. 15 lat.

Jad[edytuj | edytuj kod]

Badania nad jadem S. terrosus były przeprowadzane w warunkach laboratoryjnych na królikach. Z badań oszacowano, że może on doprowadzić do zgonu człowieka w ciągu 24 godzin od ukąszenia. Dotychczas nie udokumentowano przypadku ukąszenia człowieka przez S. terrosus. Wiąże się to z obszarami występowania tego gatunku, skrytym trybem życia i małą agresywnością.

Działanie jadu ma charakter:

  • neurotoksyczny (porażenie układu nerwowego - trudności z oddychaniem i zatrzymanie pracy serca);
  • hemolityczny (uszkodzenia czerwonych krwinek);
  • cytolityczny (uszkodzenia komórek - martwica, krwawiące i niegojące się rany, uszkodzenia narządów wewnętrznych, krwawienia wewnętrzne).

Za efekt cytolityczny odpowiedzialna jest sfingomielinaza D (fosfolipaza D – występująca również w jadzie pustelnika brunatnegoLoxosceles reclusa). W przeciwieństwie do innych bardzo jadowitych pająków (jak np. czarna wdowa czy wałęsak brazylijski) na jad S. terrosus nie ma jeszcze surowicy. Jest to spowodowane zbyt dużą złożonością składu jadu. Uważa się, że gatunki rodzaju Sicarius występujące w Afryce (np. Sicarius hahni) dysponują silniejszym jadem niż gatunki z Południowej Ameryki. Jednak w przypadku wszystkich gatunków skład jadu jest bardzo podobny i skutki ukąszenia takie same.

Prawdopodobnie jad z rodzaju Sicarius może znaleźć zastosowanie w leczeniu raka.

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Sicarius terrosus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]