Sieć Feistela

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Sieć Feistela – struktura stosowana w budowie symetrycznych algorytmów szyfrujących, której opis opublikował w latach siedemdziesiątych pracownik IBM Horst Feistel.

Schemat sieci Feistela

Sieć Feistela pozwala na szyfrowanie i deszyfrowanie informacji tym samym algorytmem, mimo iż funkcja f nie jest odwracalna. Sieć Feistela generuje z tekstu jawnego szyfrogram, a z szyfrogramu tekst jawny. W ten sposób konstruowanie algorytmów szyfrujących znacznie się uprościło, ponieważ nie trzeba się troszczyć o odwracalność funkcji f.

Tekst jawny dzieli się na dwa równe bloki L_i, R_i. Funkcja f jest właściwym algorytmem szyfrującym. Jako wynik otrzymuje się szyfrogram. Numer kolejnej rundy oznaczany jest indeksem i; to oznacza iż wynik szyfrowania jest ponownie i-krotnie szyfrowany, co polepsza jakość szyfrowania.

Algorytmy zbudowane na bazie sieci Feistela: