Siebel Si 204

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Siebel Si 204
Siebel Si 204, Muzeum Lotnictwa Kbely w Pradze
Siebel Si 204, Muzeum Lotnictwa Kbely w Pradze
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Siebel Flugzeugwerke Halle A.G.
Typ samolot wielozadaniowy
Załoga 2
Historia
Data oblotu 1940
Lata produkcji 1942 – ?
Dane techniczne
Napęd 2 silniki rzędowe, 8-cylindrowe Argus As 411
Moc 440 KM (każdy)
Wymiary
Rozpiętość 21,30 m
Długość 13,02 m
Wysokość 3,93 m
Powierzchnia nośna 46,00 m²
Masa
Własna 3 460 kg
Startowa 5 000 kg
Osiągi
Prędkość maks. 322 km/h
Prędkość przelotowa 280 km/h
Prędkość wznoszenia 4,8 m/s
Pułap 6 400 m
Zasięg 1 000 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
nie posiadał
Użytkownicy
Niemcy, Czechosłowacja, Francja, Polska, Szwecja, ZSRR
Rzuty
Rzuty samolotu

Siebel Si 204 – niemiecki samolot wielozadaniowy z okresu II wojny światowej. Podczas II wojny światowej pełnił rolę samolotu transportowego, szkolnego i kurierskiego.

Historia[edytuj]

Prace w wytwórni lotniczej Siebel Flugzeugwerke Halle A.G.. nad samolotem oznaczonym jako Siebel Si 204 rozpoczęto w 1938 roku. Samolot opracowywany był dla Lufthansy, jako mały samolot pasażerski dla 8 osób, a inspiracją w pracach był wcześniejszy samolot kurierski Siebel Fh 104. Prace nad wersją pasażerską przerwała wojna i w takiej konfiguracji ukończono jedynie dwa prototypy.

Siebel Si 204 został przeprojektowany jako samolot treningowy do szkolenia w lotach według wskazań instrumentów pokładowych (tzw. ślepak).

Produkcję seryjną samolotu Siebel Si 204 rozpoczęto w 1942 roku we francuskich zakładach SNCAN, a w późniejszym okresie także w wytwórniach na terenie Protektoratu Czech i Moraw.

Produkcja samolotu Siebel Si 204 w poszczególnych wytwórniach[edytuj]

  • Siebel Flugzeugwerke Halle A.G. - zbudowano 15 prototypów
  • SNCAC w Bourges - wyprodukowały w sumie 168 samolotów Si 204 różnych wersji.
  • ČKD/BMM w Pradze - zakończyły produkcję we wrześniu 1944 roku, kiedy to rozpoczęto produkcję części zamiennych do już wyprodukowanych maszyn. Liczba wyprodukowanych tam maszyn nie jest znana.
  • Aero w Pradze - budowała samoloty Siebel Si 204 różnych wersji aż do końca wojny. Liczba wyprodukowanych maszyn nie jest znana. RLM zakładało produkcję samolotów w wersji D-1 i D-3 na poziomie 30 egzemplarzy miesięcznie, począwszy od grudnia 1944 roku, ale wyprodukowano ich mniej.

Po zakończeniu II wojny światowej produkcję samolotu Siebel Si 204 kontynuowano we Francji, gdzie nosiły oznaczenie NC.700/NC.701 i NC.702 oraz w Czechosłowacji, gdzie miały oznaczenie Aero C-3/C-103.

Całkowitą liczbę wyprodukowanych samolotów Si 204 wszystkich wersji ocenia się na 1250 do 1300 egzemplarzy.

Wersje samolotu Siebel Si 204[edytuj]

Prototypy[edytuj]

  • Si 204 V1 - prototyp wersji pasażerskiej, wyposażony w silniki Argus As 410. Oblatany (prawdopodobnie) 25 maja 1940 roku i zarejestrowany jako D-AEFR.
  • Si 204 V2 - prototyp wersji pasażerskiej, wyposażony w silniki Argus As 410. Oblatany (prawdopodobnie) przed lutym 1941 roku i zarejestrowany jako D-ASGU. Rozbity 26 lutego 1944 roku w jednostce doświadczalnej Erprobungs-Stelle Rechlin w Rechlinie.
  • Si 204 V3 - prototyp wersji szkolnej, wyposażony w silniki Argus As 410. Oblatany (prawdopodobnie) przed lutym 1942 roku. Rozbity 1 czerwca 1942 roku w jednostce doświadczalnej Erprobungs-Stelle Rechlin w Rechlinie.
  • Si 204 V4 - prototyp wersji szkolnej, wyposażony w silniki Argus As 411. Oblatany (prawdopodobnie) przed listopadem 1942 roku i zarejestrowany jako KM+GB.
  • Si 204 V5 - prototyp przeznaczony do prób wytrzymałościowych.
  • Si 204 V6 - prototyp przeznaczony do testów silników Argus As 410 i oblatany w grudniu 1942 roku.
  • Si 204 V7 - egzemplarz wyposażony w silniki Argus As 410 i wykorzystywany do rozpoznania meteorologicznego.
  • Si 204 V8 - prototyp wyposażony w silniki Argus As 410 i przeznaczony do prób w locie.
  • Si 204 V9 - prototyp wyposażony w silniki Argus As 410 i przeznaczony do prób w locie. Rozbity 30 czerwca 1943 roku w jednostce szkolnej Flugzeugführerschule C 15 (FFS C 15) w Bourges.
  • Si 204 V10 - prototyp wyposażony w silniki Argus As 410 i przeznaczony do prób w locie.
  • Si 204 V11 - prototyp wyposażony w silniki Argus As 410 i przeznaczony do prób w locie.
  • Si 204 V12 - prototyp wyposażony w silniki Argus As 410 i przeznaczony do prób w locie. Rozbity 13 marca 1944 roku w jednostce doświadczalnej Erprobungs-Stelle Rechlin w Rechlinie.
  • Si 204 V13 - prototyp wyposażony w silniki Argus As 410 i przeznaczony do prób w locie.
  • Si 204 V14 - prototyp wersji D-2, wyposażony w silniki Argus As 411.
  • Si 204 V15 - prototyp przeznaczony do testów silników Argus As 411.

Wersje produkcyjne[edytuj]

  • Si 204A-0 - seria informacyjna wersji samolotu pasażerskiego, budowana przez zakłady SNCAC we Francji między kwietniem 1942 i listopadem 1943 roku.
  • Si 204A-1 - wersja seryjna samolotu pasażerskiego, budowana przez zakłady SNCAN we Francji między kwietniem 1942 i listopadem 1943 roku.
  • Si 204D-0 - seria informacyjna wersji samolotu szkolnego, budowana przez zakłady ČKD/BMM w Protektoracie Czech i Moraw. Pierwszy egzemplarz wersji D-0 dostarczono w październiku 1942 roku, a produkcja kolejnych 44 maszyn tej wersji rozpoczęła się w lutym 1943 roku.
  • Si 204D-1 - wersja seryjna samolotu szkolnego, budowana przez zakłady Aero w Protektoracie Czech i Moraw od marca 1943 roku, przez zakłady ČKD/BMM od czerwca/lipca 1943 roku do września 1944 roku. Samoloty tej wersji produkowane były również przez zakłady SNCAC od września 1943, aż do wyzwolenia zakładów w sierpniu 1944 roku. Produkcja tej wersji miała zostać zakończona w zakładach Aero w marcu 1945 roku po wyprodukowaniu 486 egzemplarzy, po czym miano kontynuować budowę wyłącznie samolotów w wersji D-3, ale składanie samolotów w wersji D-1 trwało aż do końca wojny.
  • Si 204D-3 - wersja samolotu szkolnego wyposażona w drewniane skrzydła oraz część ogonową o konstrukcji metalowo-drewnianej. Jej produkcja rozpoczęła się w październiku lub listopadzie 1944 roku w zakładach Aero i trwała do końca wojny.
  • Si 204E-0 - w lipcu 1944 roku pięć egzemplarzy Si 204D wyznaczono do przebudowy na samoloty do treningu załóg bombowych w nocy. Miały one być wyposażone w wieżyczkę z karabinem maszynowym oraz mogły przenieść 4 bomby o masie 250kg każda. Nie podjęto produkcji seryjnej.
  • NC.701/NC.702/NC.703 - wersje produkowane po wojnie we Francji
  • C-3/C-103 - wersje produkowane po wojnie w Czechosłowacji

Użycie w lotnictwie[edytuj]

Samoloty Si 204A trafiły głównie do jednostek łącznikowych i kurierskich Luftwaffe, gdzie służyły do przewozu oficerów wyższego szczebla. Część z maszyn trafiła do szkół lotniczych.

Samoloty Si 204D używane były głównie w szkołach pilotażu zaawansowanego (FFS - Flugzeugführerschule) typu B i C, oznaczanych odpowiednio FFS B i FFS C. Rzadko stosowano samolot zgodnie z przeznaczeniem, czyli do szkolenia pilotażu według przyrządów[1].

Część samolotów używana była przywożenia z frontu pilotów fabrycznych, dostarczających samoloty bojowe z zakładów do jednostek bojowych.

Linie lotnicze Lufthansa otrzymała przynajmniej cztery egzemplarze samolotów Si 204[1]:

  • Pierwszy prototyp Si 204 V1, z rejestracją D-AEFR, był testowany od marca do maja 1941 roku przez praski oddział Lufthansy.
  • Drugi prototyp Si 204 V2, z rejestracją D-ASGU, używany był jako maszyna transportowa na regularnych trasach od wiosny 1942 do wiosny 1943 roku.
  • Si 204D w barwach Lufthansy, nazwany "Rhein", został znaleziony pod koniec wojny na lotnisku Berlin-Tempelhof.
  • Si 204 nieznanej wersji, w barwach Lufthansy, przeleciał pod koniec wojny na lotnisko Enns w Austrii, gdzie został zdobyty przez Aliantów.

Po wojnie samoloty Siebel Si 204 były nadal użytkowane. Używano ich we Francji i Czechosłowacji[2], gdzie również je nadal produkowano. Samoloty zdobyczne posiadał ZSRR, gdzie większość używana była przez Aerofłot na trasach krajowych przynajmniej do 1947 roku[3].

Samoloty tego typu posiadały również Polskie Linie Lotnicze LOT, które zakupiły we Francji w 1946 roku 6[4] samolotów wersji NC.701 zbudowanych już po wojnie, gdzie użytkowano je do 1948 roku. Następnie przekazano je do lotnictwa wojskowego, gdzie były wykorzystywane do zadań kartograficznych.

Przypisy

  1. a b M. Murawski Samoloty Luftwaffe
  2. A. Jońca Samoloty linii lotniczych
  3. Владимир Котельников. Трофейные немецкие самолеты в советской гражданской авиации. „Авиация”. 8 (4/2000), s. 40-46, 2000 (ros.). 
  4. Tadeusz Królikiewicz Polski samolot i barwa wyd. MON Warszawa 1990 ISBN 83-1107238-8

Bibliografia[edytuj]

  • Marek J. Murawski: Samoloty Luftwaffe 1933-1945. T. 2. Warszawa: Lampart, 1999, s. 255-256. ISBN 8386776005.
  • Bohdan Arct: Samoloty świata. Warszawa: Wydawnictwo MON.
  • Adam Jońca: Samoloty linii lotniczych 1945-1956. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1985, s. 11-12. ISBN 8320605296.
  • Václav Němeček: Civilni letadla 1. Praha: Dopravy a spojů, 1981, s. 312. (cz.)