Sieciowy system operacyjny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Sieciowy system operacyjny (ang. Network Operating System) – jest to rodzaj systemu operacyjnego (wykorzystującego niektóre protokoły internetowe np. TCP/IP[1]), pozwalającego na pracę w sieci komputerowej.

Mając komputer o dużej mocy obliczeniowej i dużej pamięci podręcznej można utworzyć serwer jako komputer centralny. Daje to możliwość zarządzania siecią komputerową, tj. min. udostępnianie plików i drukarek, ustawianie domeny, blokowanie dostępu do niektórych źródeł plików, ograniczanie dostępu użytkownikom, itp. Zarządzaniem serwerem zajmuje się administrator sieci informatycznej.

Przykładowe sieciowe systemy operacyjne:
Strona Windows Server 2008

Przypisy

  1. Piotr Metzger: Anatomia PC. Gliwice: Wydawnictwo HELION, 2007, s.1011. ISBN 978-83-246-1119-5