Siedem Granatów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Siedem Granatów
Państwo  Polska
 Słowacja
Pasmo Tatry, Karpaty
Wysokość 1915 m n.p.m.
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Siedem Granatów
Siedem Granatów
Ziemia49°12′03″N 20°05′15″E/49,200833 20,087500

Siedem Granatów (słow. Sedem Granátov, niem. Sieben Granaten, Sieben Grenadiere, węg. Hét Gránátos[1]) – nazwa nadana końcowemu odcinkowi Żabiej Grani (Žabí hrebeň), na północ od Żabiej Czuby (Žabia kopa), od której oddziela ją Żabi Przechód Białczański. W tym miejscu grań stopniowo obniża się, pozwalając na połączenie dolin Rybiego Potoku i Białej Wody (Bielovodská dolina) oraz wód Rybiego Potoku i Białej Wody (Biela voda) w rzekę Białkę.

W północnej części grzbietu Siedmiu Granatów znajdują się jaskinie: Wielka Żabia Szpara i Dziura w Żabiem (Žabia diera)[2].

W części południowej, w pobliżu Żabiej Czuby, do Doliny Rybiego Potoku schodzą dwa położone w bliskim sąsiedztwie żleby o wspólnej nazwie Dwoisty Żleb (Dvojitý žľab). W grzbiecie nie ma wyraźnie wyodrębnionych szczytów i przełęczy, najwyższa jego kulminacja osiąga wysokość ok. 1915 m n.p.m. Grzbietem Siedmiu Granatów przebiega granica polsko-słowacka.

Przypisy

  1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. Jaskinie, Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy, jaskiniepolski.pgi.gov.pl [dostęp 2016-06-25].

Bibliografia[edytuj]

  1. Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13184-5.
  2. Tatry polskie. Mapa turystyczna 1:20 000. Piwniczna: Agencja Wyd. „Wit” S.c., 2004. ISBN 83-915-737-9-6.