Siedlce (powiat lubiński)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Siedlce
Kościół św. Michała Archanioła w Siedlcach
Kościół św. Michała Archanioła w Siedlcach
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat lubiński
Gmina Lubin
Wysokość 110 m n.p.m.
Liczba ludności (III 2011) 484
Strefa numeracyjna (+48) 76
Kod pocztowy 59-300 Lubin
Tablice rejestracyjne DLU
SIMC 0365486
Położenie na mapie gminy wiejska Lubin
Mapa lokalizacyjna gminy wiejska Lubin
Siedlce
Siedlce
Położenie na mapie powiatu lubińskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu lubińskiego
Siedlce
Siedlce
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Siedlce
Siedlce
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Siedlce
Siedlce
Ziemia51°23′47″N 16°18′27″E/51,396389 16,307500
Strona internetowa miejscowości

Siedlcewieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie lubińskim, w gminie Lubin.

Podział administracyjny[edytuj]

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa legnickiego.

Położenie[edytuj]

Siedlce położone są w południowo-zachodniej Polsce, w pasie Niziny Śląsko-Łużyckiej, na łagodnym wzniesieniu moreny dennej w północno-wschodniej części Wysoczyzny Lubińskiej, na wysokości 110 m n.p.m., około 7 km na wschód od Lubina. Obszar wsi położony jest na terenie, który w przeszłości objęty był zlodowaceniem środkowo-polskim.

Opis zabudowy[edytuj]

Duża wieś o nieregularnym kształcie i zwartej zabudowie. Zabudowa wsi składa się z pojedynczych budynków gospodarczo-mieszkalnych rozlokowanych po obu stronach dróg i Strugi Księginickiej, której źródła usytuowane są na północny zachód od wsi. Jest to wieś typu wielodrożnica, o charakterze rolniczym ciągnąca się na długości około 2,0 km. Wokół wsi rozciągają się rozległe użytki rolne, a przez wieś poprzecznie przebiega droga krajowa nr 36. Występują niewielkie pasy zieleni z drzew liściastych, wzdłuż potoku i miedz oraz w formie przydomowych nasadzeń. We wsi zachowało się kilka zabudowań gospodarskich z przełomu XIX/XX wieku, ruiny pałacu, kościół pw. św. Michała Archanioła z 1335 roku, zbudowania folwarczne oraz zdewastowany ogród pałacowy.

Historia[edytuj]

Najstarsze ślady pobytu człowieka w rejonie Siedlec pochodzą z młodszej epoki kamiennej neolitu, o pobycie człowieka świadczą znalezione pojedyncze przedmioty oraz ich fragmenty. Bardziej udokumentowany jest okres kultury unietyckiej z epoki brązu.

Wieś powstała w 1257 roku na prawie niemieckim. Pierwsza wzmianka o miejscowości pojawia się w tym samym roku (1257), w dokumencie lokacyjnym wystawionym w Głogowie przez księcia Konrada I głogowskiego, w którym wymieniona jest kaplica i sołtys Berthold. W bulli papieskiej z 1267 roku papieża Klemensa IV, w której potwierdzone są dobra klasztoru trzebnickiego, oraz wykaz osad płacących dziesięcinę klasztorowi w Trzebnicy, wśród których wymienione są "Sedlce" Siedlce. Siedlce w XIII i XIV wieku były wsią parafialną. Obok lenna kościelnego znajdowało się w osadzie wolne sędziostwo. W roku 1372 wioskę sprzedano rycerzowi polskiego pochodzenia, który był prekursorem rozbudowy kościoła w Siedlcach. Za jego czasów wybudowano nawę, a na zworniku sklepienia prezbiterium umieszczono herb fundatora - Korab. Z początkiem XV wieku właścicielami wsi staje się ród Nostitzów. W drugiej połowie XVI wieku rodzina von Nostitz zbudowała renesansowy dwór. Jedyną jego pozostałością są fragmenty fosy. W 1597 roku Ewa von Nostitz ufundowała ambonę i chrzcielnicę. W 1612 roku jej synowie ufundowali nad lożą kolatorską oraz założono strop kasetonowy ozdobiony scenami biblijnymi. W 1751 roku wieś oraz posiadłość nabył oficer armii pruskiej Ludwik Anton von Wechmar, za którego po północnej stronie kościoła zbudowano kaplicę z kryptą, w której zostały umieszczone liczne sarkofagi zmarłych dziedziców Siedlec. W XIX wieku, po przeciwnej stronie drogi wiejskiej, zbudowano folwark, zaś barokowy ogród przekształcono w ogród krajobrazowy. Ród von Wechmar posiadłość utrzymywał do 1945 roku. Ostatnim właścicielem posiadłości był Hans Heinrich von Wechmar.

Wraz ze wzrostem wpływów niemieckich Siedlce zmieniały nazwę: Zedlice (1289), Czedlicz (1376), Zedlitz.

W okresie II wojny światowej w Siedlcach mieścił się podobóz jeniecki, w którym Niemcy przetrzymywali polskich żołnierzy z kampanii wrześniowej 1939 roku

Zabytki[edytuj]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[1]:

  • zespół kościoła parafialnego pw. św. Michała Archanioła
    • kościół gotycki z 1372 r., przebudowany na początku XVII w., na początku XX w.; z barokowym wystrojem wnętrza z lożą kolatorską i emporami zdobionymi malowidłami przedstawiające sceny biblijne i stropem kasetonowym z 1618 r. przedstawiający Księgę Rodzaju
    • dzwonnica, drewniana, z XIX wieku
    • cmentarz
  • zespół pałacowo-parkowy, z 1730 roku, XIX w.

inne zabytki:

  • kamienne płyty nagrobne przedstawicieli rodziny Nostitzów z XVI i XVII wieku.

Ciekawostki[edytuj]

  • W Siedlcach w 1875 roku znaleziono unietycki skarb, kilka zausznic brązowych, okucia pasa, naszyjniki, różne fragmenty ozdób. Do obecnych czasów dotrwało jedynie kamienne naczynie, w którym przechowywany był skarb.
  • Nazwa Siedlce wywodzi się od starosłowiańskiego rzeczownika siodło, oznaczającego mniejszą osadę: sioło, przysiółek.
  • W latach 30.XX wieku Siedlce słynęły z barwnych pochodów karnawałowych, które przyciągały gości z całego Śląska. Bale karnawałowe z pochodami organizował ostatni właściciel Hans Heinrich von Wechmar, który z podobną imprezą zetknął się w Nadrenii.

Przypisy

  1. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 12.9.2012]. s. 108.