Sieja piżjan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sieja piżjan
Coregonus pidschian[1]
(Gmelin, 1789)
Sieja piżjan
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd łososiokształtne
Rodzina łososiowate
Podrodzina siejowate
Rodzaj Coregonus
Gatunek sieja piżjan
Synonimy
  • Coregonus baicalensis Dybowski 1874
  • Coregonus fera inarensis Järvi, 1928
  • Coregonus fluviatilis Isachenko 1925
  • Coregonus lavaretus pidschian (Gmelin, 1789)
  • Coregonus polcur (Pallas, 1814)
  • Coregonus sikus (Cuvier, 1829)
  • Salmo pidschian Gmelin, 1789
  • Salmo polcur Pallas, 1814
  • Salmo sikus Cuvier, 1829
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Sieja piżjan[3] (Coregonus pidschian) – gatunek ryby siejowatej.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Zasiedla zlewisko Oceanu Arktycznego – od Finlandii po północno-wschodnią Syberię, oraz Kanada na wschód od Mackenzie. Przebywa w wodach przybrzeżnych mórz, w deltach i estuariach, na tarło wstępuje do rzek (do 1200 km w głąb lądu). Występują też słodkowodne formy niewędrowne.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Na północy zasiedla rzeki, tworząc formy wędrowne, osiągające do 50 cm. Formy stacjonarne mają do 30 cm. Ciało smukłe, głowa mała, zakończona otworem gębowym skierowanym ku dołowi. Wyrostki filtracyjne bardzo krótkie w liczbie około 20.

Odżywianie[edytuj | edytuj kod]

Odżywiają się bezkręgowcami zamieszkującymi dno zbiorników.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Tarło odbywa się od sierpnia do stycznia w rzekach lub przybrzeżnych strefach jezior, rzadziej na dużych głębokościach. Piżjany rosną powoli, samce osiągają dojrzałość płciową w 4–7, a samice 5–8 roku życia.

Znaczenie gospodarcze[edytuj | edytuj kod]

Nie ma większego znaczenia gospodarczego ze względu na ograniczoną liczbę stanowisk.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Coregonus pidschian, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Coregonus pidschian. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. Fritz Terofal, Claus Militz, Ryby słodkowodne, Henryk Garbarczyk (tłum.), Eligiusz Nowakowski (tłum.), Jacek Wagner (tłum.), Warszawa: Świat Książki, 1997, ISBN 83-7129-441-7, OCLC 830128659.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Roland Gerstmeier, Thomas Romig: Słodkowodne ryby Europy. Warszawa: Multico, 2002. ISBN 83-7073-274-7.
  2. Coregonus pidschian. (ang.) w: Froese, R. & D. Pauly. FishBase. World Wide Web electronic publication. www.fishbase.org [dostęp 5 września 2009]