Siergiej Ławrow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Siergiej Ławrow
Ilustracja
Siergiej Ławrow (2019)
Data i miejsce urodzenia 21 marca 1950
Moskwa
Minister spraw zagranicznych Federacji Rosyjskiej
Okres od 9 marca 2004
Poprzednik Igor Iwanow
podpis
Siergiej Ławrow i prezydent Stanów Zjednoczonych Donald Trump w 2017
Siergiej Ławrow i George W. Bush w 2006

Siergiej Wiktorowicz Ławrow, ros. Сергей Викторович Лавров (ur. 21 marca 1950 w Moskwie) – rosyjski polityk i dyplomata. W latach 1992–1994 wiceminister spraw zagranicznych Federacji Rosyjskiej. W latach 1994–2004 Stały Przedstawiciel Federacji Rosyjskiej przy ONZ i Radzie Bezpieczeństwa ONZ. Od 9 marca 2004 minister spraw zagranicznych Federacji Rosyjskiej. Stały członek Rady Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie o gruzińskoormiańskim pochodzeniu[2]. W 2005 w Erywaniu, odpowiadając na pytanie, czy jego ormiańskie korzenie pomagają mu w jego pracy, Ławrow odpowiedział: „moje korzenie są gruzińskie - mój ojciec pochodzi z Tbilisi, ale krew jest naprawdę ormiańska”[3].

W 1972 został absolwentem Moskiewskiego Państwowego Instytutu Stosunków Międzynarodowych.

Służba w dyplomacji Związku Radzieckiego[edytuj | edytuj kod]

Początkowo zatrudnienie znalazł w Ministerstwie Spraw Zagranicznych ZSRR. Później został wysłany na Sri Lankę, gdzie pracował w ambasadzie ZSRR w Kolombo. Ławrow był wówczas tłumaczem, osobistym sekretarzem i asystentem ambasadora Rafiqa Nishonova. Po jakimś czasie uzyskał rangę attaché[4].

W 1976 wrócił do Moskwy. Pracował jako III i II sekretarz w Sekcji Międzynarodowych Stosunków Gospodarczych ZSRR. W latach 1981–1988 pełnił funkcje I sekretarza, radcy i starszego radcy w Stałym Przedstawicielstwie ZSRR przy Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku. Po powrocie do kraju był zastępcą naczelnika, a od 1990 naczelnikiem Sekcji Międzynarodowych Stosunków Gospodarczych ZSRR[4].

Do 1991 był członkiem Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego[5]. Później pozostał politykiem bezpartyjnym.

Służba w dyplomacji Federacji Rosyjskiej[edytuj | edytuj kod]

W 1991, po rozpadzie Związku Radzieckiego, przeszedł do pracy w służbie dyplomatycznej Federacji Rosyjskiej. W 1992 został mianowany na stanowisko dyrektora Departamentu Organizacji Międzynarodowych i Problemów Globalnych w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Federacji Rosyjskiej. 3 kwietnia 1992 objął stanowisko wiceministra spraw zagranicznych[6]. Odpowiadał za działalność Departamentu Organizacji Międzynarodowych i Międzynarodowej Współpracy Gospodarczej, Wydziału ds. Praw Człowieka i Międzynarodowej Współpracy Kulturalnej oraz Departamentu ds. Wspólnoty Niepodległych Państw. Ze stanowiska został odwołany 3 listopada 1994[7].

Od 1994 do 2004 pełnił funkcje Stałego Przedstawiciela Federacji Rosyjskiej przy Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz Radzie Bezpieczeństwa ONZ.

9 marca 2004 objął funkcję ministra spraw zagranicznych w Federacji Rosyjskiej w nowo utworzonym rządzie Michaiła Fradkowa.

Minister spraw zagranicznych Federacji Rosyjskiej[edytuj | edytuj kod]

Katastrofa w Smoleńsku[edytuj | edytuj kod]

10 kwietnia 2010, decyzją premiera Władimira Putina, został jednym z członków specjalnej rosyjskiej komisji rządowej do zbadania przyczyn katastrofy polskiego Tu-154 w Smoleńsku[8].

Wojna domowa w Syrii[edytuj | edytuj kod]

W 2012 był członkiem rosyjskiej delegacji, która udała się do Damaszku, aby potwierdzić poparcie rządu Federacji Rosyjskiej dla prezydenta Baszszara al-Asada[9].

W październiku 2019 potępił decyzję Donalda Trumpa o wysłaniu wojsk amerykańskich w celu ochrony pól naftowych Syrii i możliwej ich eksploatacji, argumentując, że „eksploatacja zasobów naturalnych suwerennego państwa bez jego zgody jest niezgodna z prawem”[10].

Kryzys na Ukrainie[edytuj | edytuj kod]

Po referendum w sprawie statusu Krymu w marcu 2014 zaproponował, żeby Ukraina stała się niezależna od jakiegokolwiek bloku politycznego, ponadto powinna uznać język rosyjski jako drugi oficjalny na swoim terytorium i uchwalić konstytucję, przekształcającą ją w państwo federalne[11][12].

Kiedy liderzy G8 zagłosowali za oficjalnym zawieszeniem członkostwa Federacji Rosyjskiej, Ławrow oświadczył, że G8 była nieformalną organizacją, a członkostwo w niej było dla Rosji jedynie opcjonalne[13].

Ławrow przyznał, że Rosja ma kontakt z ukraińskimi rebeliantami, zaprzeczył jednak zarzutom USA i UE, że władze rosyjskie sponsorują działania separatystów na wschodzie Ukrainy[14][15].

Kryzys północnokoreański w 2017[edytuj | edytuj kod]

Ławrow porównał wojnę słów między prezydentem Stanów Zjednoczonym Donaldem Trumpem i przywódcą Korei Północnej Kim Dzong Unem do walki między dwojgiem dzieci. Wezwał do podjęcia rozmów z Chinami, w celu konstruktywnego rozwiązania kryzysu[16]. Powiedział również, że Stany Zjednoczone nie przeprowadzą ataku militarnego na Koreę Północną, ponieważ mają świadomość posiadania przez to państwo arsenału nuklearnego[17].

Kwestia braku obywatelstwa dla ludności rosyjskiej w krajach nadbałtyckich[edytuj | edytuj kod]

Wielokrotnie krytykował brak obywatelstwa dla Rosjan mieszkających na Łotwie i w Estonii, nazywając problem „hańbą dla Unii Europejskiej[18].

Sankcje nakładane przez Stany Zjednoczone[edytuj | edytuj kod]

Ławrow krytykował sankcje nakładane przez Stany Zjednoczone wobec krajów takich jak Iran, Turcja i Rosja[19].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Żonaty z Marią Aleksandrowną[20]. Ma córkę, Jekaterinę Siergiejewną (ur. 1982 w Nowym Jorku)[21]. W 2010 został dziadkiem[22].

Siergiej Ławrow potrafi mówić płynnie po angielsku, francusku, malediwsku i syngalesku[23].

Ławrow w 2014, podczas swojej wizyty w Mariborze w Słowenii, w trakcie ceremonii otwarcia muzeum poświęconego żołnierzom radzieckim, którzy zginęli w nazistowskiej niewoli

Ordery, odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Совет Безопасности Российской Федерации, www.scrf.gov.ru [dostęp 2020-06-25].
  2. Kate Lyons, Cher, Kim Kardashian and Andre Agassi: Armenia's A-list diaspora, „The Guardian”, 22 kwietnia 2015, ISSN 0261-3077 [dostęp 2020-06-25] (ang.).
  3. У Сергея Лаврова грузинские корни, но армянская кровь, www.vremya.ru [dostęp 2020-06-25].
  4. a b Лавров, Сергей, lenta.ru [dostęp 2020-06-25].
  5. Сергей Лавров - биография, информация, личная жизнь, фото, видео, stuki-druki.com [dostęp 2020-07-26] (ros.).
  6. Распоряжение Президента Российской Федерации от 03.04.1992 г. № 153-рп «О заместителе Министра иностранных дел Российской Федерации», Президент России [dostęp 2020-06-25] (ros.).
  7. Распоряжение Правительства Российской Федерации от 03.11.1994 № 1725-р «О заместителях Министра иностранных дел Российской Федерации», www.lawmix.ru [dostęp 2020-06-25].
  8. Путин утвердил состав комиссии по расследованию авиакатастрофы под Смоленском (ros.). ruvr.ru, 2010-04-10. [dostęp 2010-08-04].
  9. Alexander Bratersky, Lavrov in Syria to Strongly Back Assad, The Moscow Times, 7 lutego 2012 [dostęp 2020-06-25] (ang.).
  10. Iran, Russia take aim at U.S. military presence near Syrian oilfields, „Reuters”, 29 października 2019 [dostęp 2020-06-25] (ang.).
  11. Crimea referendum: What does the ballot paper say?, „BBC News”, 10 marca 2014 [dostęp 2020-06-25] (ang.).
  12. Russia has no intention to send troops into Ukraine – Lavrov, RT International [dostęp 2020-06-25] (ang.).
  13. Jim Acosta, U.S., other powers kick Russia out of G8, CNN [dostęp 2020-06-25].
  14. Associated Press, Sergei Lavrov accuses US of fuelling Ukraine crisis, „The Guardian”, 28 czerwca 2014, ISSN 0261-3077 [dostęp 2020-06-25] (ang.).
  15. Answers to questions of the mass media by the Russian Foreign Minister, Sergey Lavrov, summarising the results of his negotiations with the US Secretary of State, John Kerry, Paris, 5 June 2014, web.archive.org, 21 sierpnia 2014 [dostęp 2020-06-25] [zarchiwizowane z adresu 2014-08-21].
  16. Russia just slapped down Donald Trump, The Independent, 23 września 2017 [dostęp 2020-06-25] (ang.).
  17. North Korea’s A-Bomb Is Deterring U.S. First Strike, Russia Says, www.bloomberg.com [dostęp 2020-06-25].
  18. Lavrov Blasts Estonia, Latvia on Non-Citizens Issue, Estonian World Review [dostęp 2020-06-24].
  19. Charles Wallace, Are Russia And China Trying To Kill The Dollar?, Forbes [dostęp 2020-06-25] (ang.).
  20. Профессия – жена дипломата. Мария Лаврова, rustars.tv [dostęp 2020-07-26].
  21. Лаврова Екатерина, rucompromat.com [dostęp 2020-07-26].
  22. Жена Сергея Лаврова - Мария Лаврова: жена министра иностранных дел России, Сергей Лавров [dostęp 2020-07-26] (ros.).
  23. Russia's deep suspicion of the West, 15 grudnia 2007 [dostęp 2020-06-24] (ang.).
  24. Указ Президента Российской Федерации от 17 марта 2020 года № 186 «О присвоении звания Героя Труда Российской Федерации», publication.pravo.gov.ru [dostęp 2020-06-24].
  25. Указ Президента Российской Федерации от 21 марта 2015 года № 146 «О награждении орденом „За заслуги перед Отечеством“ I степени Лаврова С. В.», publication.pravo.gov.ru [dostęp 2020-06-24].
  26. Совещание с российскими послами и постоянными представителями в международных организациях, Президент России [dostęp 2020-06-24] (ros.).
  27. Указ Президента Российской Федерации от 21 марта 2005 года № 308 «О награждении орденом „За заслуги перед Отечеством“ III степени Лаврова С. В.», Президент России [dostęp 2020-06-24] (ros.).
  28. Указ Президента Российской Федерации от 12 мая 1998 года № 552 «О награждении государственными наградами Российской Федерации сотрудников Министерства иностранных дел Российской Федерации», Президент России [dostęp 2020-06-24] (ros.).
  29. Указ Президента Российской Федерации от 21 июня 1996 года № 973 «О награждении государственными наградами Российской Федерации», Президент России [dostęp 2020-06-24] (ros.).
  30. Кавалеры Ордена Республики Саха (Якутия), www.sakha.gov.ru [dostęp 2020-06-24] (ros.).
  31. Распоряжение Правительства Российской Федерации от 20.03.2020 № 673-р «О награждении медалью Столыпина П. А. II степени Лаврова С. В.», publication.pravo.gov.ru [dostęp 2020-06-24].
  32. Цуканов наградил главу МИДа орденом «За заслуги перед Калининградской областью» » Информационное агентство МАНГАЗЕЯ, www.mngz.ru [dostęp 2020-06-24].
  33. Постановление Губернатора Московской области от 12 марта 2010 года № 25-ПГ «О награждении знаком отличия „За заслуги перед Московской областью“», lawsrf.ru [dostęp 2020-06-24].
  34. Лавров награжден почетной медалью ООН, vesti.ru [dostęp 2020-06-24] (ros.).
  35. Текст решения
  36. Указ Президента Республики Беларусь от 2 июня 2006 года № 370 «О награждении С.В.Лаврова орденом Дружбы народов», pravo.by [dostęp 2020-06-24].
  37. Указ Президента Республики Армения от 19 августа 2010 года «О награждении С.В.Лаврова орденом Святого Месропа Маштоца», www.president.am [dostęp 2020-06-24] (ros.).
  38. Указ Президента Республики Южная Осетия от 19 марта 2010 года «О награждении орденом Почёта Лаврова С. В.», Государственное информационное агентство "Рес", 21 marca 2010 [dostęp 2020-06-24] (ros.).
  39. Назарбаев вручил награду главе МИД России Сергею Лаврову, regnum.ru [dostęp 2020-06-24].
  40. Указ Президента Республики Казахстан от 21 марта 2020 года № 291 «О награждении орденом „Барыс“ І степени Лаврова С. В.»
  41. Указ Президента Кыргызской Республики от 16 июня 2017 года УП № 115 «О награждении государственными наградами Кыргызской Республики», cbd.minjust.gov.kg [dostęp 2020-06-24].
  42. О награждении Лаврова Сергея Викторовича орденом «Дўстлик», uza.uz [dostęp 2020-06-24].
  43. Церемония вручения Лаврову ордена Сербского знамени, RT на русском [dostęp 2020-06-24] (ros.).
  44. Russia backs Bosnia's integrity amid Serb calls for secession, „Reuters”, 21 września 2018 [dostęp 2020-06-24] (ang.).
  45. Лаврову вручили орден Республики Сербской, РИА Новости, 2018 [dostęp 2020-06-24] (ros.).
  46. Лавров награжден высшим орденом Перу, РИА Новости, 2007 [dostęp 2020-06-24] (ros.).
  47. Лавров удостоен государственной награды Сан-Марино, ТАСС [dostęp 2020-06-24].
  48. Указ Президента Российской Федерации от 22 марта 2004 года № 385 «О награждении государственными наградами Российской Федерации сотрудников Министерства иностранных дел Российской Федерации», Президент России [dostęp 2020-06-24] (ros.).
  49. Распоряжение Президента Российской Федерации от 8 марта 2010 года № 138-рп «О награждении Почетной грамотой Президента Российской Федерации Лаврова С. В.», Президент России [dostęp 2020-06-24] (ros.).
  50. Сергей Лавров получил памятную медаль Сергея Михалкова, portal-kultura.ru [dostęp 2020-06-24] (ros.).
  51. Святейший Патриарх Кирилл возглавил заседание Попечительского совета программы «Александр Невский», Патриархия.ru [dostęp 2020-06-24] (ros.).
  52. Решение Совета коллективной безопасности Организации Договора о коллективной безопасности о награждении Почетной грамотой Совета коллективной безопасности Организации Договора о коллективной безопасности, zakon.rada.gov.ua [dostęp 2020-06-24].
  53. Святейший Патриарх Кирилл встретился с членами Коллегии Министерства иностранных дел России, Патриархия.ru [dostęp 2020-06-24] (ros.).
  54. Лаврову вручили премию Союза писателей России "Имперская культура", РИА Новости, 2016 [dostęp 2020-06-24] (ros.).
  55. Сергей Лавров стал почетным гражданином Манагуа, KP.RU, 15 lutego 2010 [dostęp 2020-06-24] (ros.).
  56. Глава МИД России стал почетным гражданином Гватемалы, Российская газета [dostęp 2020-06-24] (ros.).
  57. Почетные граждане, web.archive.org, 8 kwietnia 2016 [dostęp 2020-06-24] [zarchiwizowane z adresu 2016-04-08].
  58. С. Лавров - «Почетный доктор РТСУ», www.toptj.com [dostęp 2020-06-24].
  59. Аскар Акталов, Сергей Лавров стал почетным доктором Кыргызско-Российского Cлавянского университета, K-News, 5 kwietnia 2012 [dostęp 2020-06-24] (ros.).
  60. Lavrov will discuss trade and economic cooperation on visit to Greece, TASS [dostęp 2020-06-24].
  61. Лавров Сергей Викторович

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]