Siergiej Wołkonski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Portret księcia S. Wołkonskiego z okresu 1823-1825, pędzla George’a Dawe.

Siergiej Wołkonski (ros. Серге́й Григо́рьевич Волко́нский) (ur. 8 grudnia 1788 w Moskwie, zm. 28 listopada 1865) – rosyjski książę, wojskowy, uczestnik powstania dekabrystów.

Brał udział w wojnach z Napoleonem w latach 1813-1814 . Awansowany na stopień generała. W roku 1821 wstąpił do tajnego związku dekabrystów, organizacji mającej na celu wprowadzenie republikańskich reform w Rosji. Związał się z jego radykalnym skrzydłem tzw. Związku Południowego planującym m.in. likwidację caratu i zabicie cara. 26 grudnia 1825 r. dekabryści doprowadzili do wybuchu powstania skierowanego przeciw kandydaturze Mikołaja I, a popierającego kandydaturę wielkiego księcia Konstantego na cara. Po klęsce powstania książę Wołkonski został skazany na śmierć, ale car Mikołaj I zamienił wyrok na dożywotnią katorgę na Syberii, a potem, w 1836 r., na zesłanie, najpierw w wiosce Urik w pobliżu Irkucka, a od 1845 w samym Irkucku. Wraz z mężem na Sybir dobrowolnie pojechała jego żona, Maria. Po śmierci cesarza Mikołaja I Wołkonski otrzymał zgodę na powrót do europejskiej części Rosji i powrócił tam w roku 1856.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia PWN, tom 12, 1969.
  • Strona Muzeum Dekabrystów [1]