Sierra Nevada de Santa Marta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sierra Nevada de Santa Marta
Ilustracja
Widok z satelity
Państwo  Kolumbia
Wysokość 5775 m n.p.m.
Położenie na mapie Magdalena
Mapa konturowa Magdalena, u góry po prawej znajduje się czarny trójkącik z opisem „Sierra Nevada de Santa Marta”
Położenie na mapie Kolumbii
Mapa konturowa Kolumbii, u góry nieco na prawo znajduje się czarny trójkącik z opisem „Sierra Nevada de Santa Marta”
Ziemia10°52′N 73°43′W/10,866667 -73,716667

Sierra Nevada de Santa Martamasyw górski w północnej Kolumbii, położony pomiędzy 10°01'N a 11°20'N oraz 72°36'W a 74°12'W, na wybrzeżu Morza Karaibskiego, i wznoszący się na wysokość 5775 m n.p.m. Najwyższe szczyty masywu to Cristóbal Colón (pol. Krzysztof Kolumb) i Simón Bolívar. Nie ma pewności, który z nich jest wyższy, ale powszechnie przyjmuje się, że szczyt Cristóbal Colón (5775 m n.p.m.) nie jest niższy od szczytu Simón Bolívar. Masyw jest całkowicie izolowany od innych gór Ameryki Południowej obszarami o wysokości poniżej 200 m n.p.m. i leży w granicach trzech departamentów: Guajira, Magdalena i Cesar. Teren masywu jest rezerwatem biosfery, a jego część (o powierzchni 3830 km²) objęto ochroną tworząc Park Narodowy Sierra Nevada de Santa Marta.

Rdzennymi mieszkańcami masywu Sierra Nevada de Santa Marta są Indianie Arhuaco, Kagaba, Wiwa i inni. Mieszkają oni obecnie w rezerwatach w środkowych partiach masywu.

Działalność człowieka[edytuj | edytuj kod]

Początek ekspansywnej działalności człowieka na terenie Sierra Nevada de Santa Marta datuje się od końca XIX wieku. Zaczęto wtedy wycinać lasy u podnóża masywu i zakładać w ich miejsce plantacje bananów. W latach czterdziestych XX wieku rozpoczęło się masowe osadnictwo i spychanie tubylców do wyższych partii masywu. W latach 1975-1980 nastąpił kolejny napływ osadników, przetrzebienie lasów w środkowych i wyższych partiach dolin górskich masywu i masowe zakładanie plantacji marihuany. W celu odzyskania kontroli nad obszarem władze zarządziły wypalenie terenu herbicydami, co spowodowało nieodwracalne szkody w faunie i florze. W 1985 roku, po uporaniu się z problemem marihuany, rozpoczęto przywracanie wartości przyrodniczych zdewastowanym terenom poprzez zakładanie plantacji kawowca i plantacji upraw przejściowych.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]