Sieweczka długonoga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sieweczka długonoga
Charadrius asiaticus[1]
Pallas, 1773
Ilustracja
Samiec w szacie godowej
Ilustracja
Szata spoczynkowa
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ptaki

Podgromada

Neornithes

Infragromada

ptaki neognatyczne

Rząd

siewkowe

Podrząd

siewkowce

Rodzina

sieweczkowate

Podrodzina

sieweczki

Rodzaj

Charadrius

Gatunek

sieweczka długonoga

Synonimy
  • Anarhynchus asiaticus (Pallas 1773)[2]
  • Eupoda asiatica (Pallas 1773)[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Jajo z kolekcji muzealnej

Sieweczka długonoga (Charadrius asiaticus)[4] – gatunek wędrownego ptaka z rodziny sieweczkowatych (Charadriidae).

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Takson ten niekiedy łączono w jeden gatunek z sieweczką stepową (C. veredus)[5]. Oba te gatunki oraz blisko z nimi spokrewniona sieweczka preriowa (C. montanus) bywały umieszczane w osobnym rodzaju Eupoda[5]. Nie wyróżnia się podgatunków[5][6].

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Gniazduje w Azji Środkowej od wybrzeży Morza Kaspijskiego po północno-zachodnie Chiny, zimuje we wschodniej i południowej Afryce, zalatuje m.in. do Europy[3][7]. W Polsce zaobserwowana po raz pierwszy w 2017 roku[8].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Samiec w szacie godowej z rdzawą półobrożą, białym gardłem i czołem, brązową czapeczką i paskiem ocznym[7]. U samicy w szacie godowej obroża szara o rdzawym zabarwieniu[7]. Brzuch u obu płci biały, grzbiet brązowy. Szata spoczynkowa podobna do szaty godowej samicy[7]. Młode są jasno łuskowane na grzbiecie[7]. Podobna do sieweczki pustynnej i mongolskiej.

Długość: 18–20 cm; masa ciała 60–91 g; rozpiętość skrzydeł 55–61 cm[5].

Status[edytuj | edytuj kod]

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje sieweczkę długonogą za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Liczebność światowej populacji, według szacunków organizacji Wetlands International z 2016 roku, mieści się w przedziale 40–55 tysięcy osobników. Ogólny trend liczebności populacji uznawany jest za spadkowy[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Charadrius asiaticus, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b D. Lepage: sieweczka dlugonoga Charadrius asiaticus (pol. • ang.). W: Avibase - Światowa baza danych ptaków [on-line]. [dostęp 2021-04-22].
  3. a b c Charadrius asiaticus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  4. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Charadriinae Leach, 1820 - sieweczki (Wersja: 2020-01-11). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2021-04-22].
  5. a b c d Wiersma, P., Kirwan, G.M. & Boesman, P.: Caspian Plover (Charadrius asiaticus). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. 2020. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-05-11)].
  6. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Buttonquail, thick-knees, sheathbills, plovers, oystercatchers, stilts, painted-snipes, jacanas, Plains-wanderer, seedsnipes (ang.). IOC World Bird List (v11.1). [dostęp 2021-04-22].
  7. a b c d e Lars Jonsson, Ptaki Europy i obszaru śródziemnomorskiego, 2006, ISBN 83-7319-927-6.
  8. Komisja Faunistyczna Sekcji Ornitologicznej Polskiego Towarzystwa Zoologicznego. Raport nr 34. Rzadkie ptaki obserwowane w Polsce w roku 2017. „Ornis Polonica”. 59, s. 119–153, 2018. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]