Sigurd Ibsen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sigurd Ibsen

Sigurd Ibsen (ur. 23 grudnia 1859 w Christianii; zm. 14 kwietnia 1930 w Lozannie) – norweski prawnik i polityk.

Był jedynym ślubnym dzieckiem dramaturga Henrika Ibsena. Wychowywał się głównie w Niemczech i Włoszech. W Rzymie w roku 1882 zrobił doktorat z prawa. W latach 1903-1905 pełnił funkcję ministra stanu Norwegii (zwanego także premierem) w Sztokholmie[1]. Odegrał istotną rolę w rozwiązaniu unii ze Szwecją (1905). Podobnie jak Bjørnstjerne Bjørnson, Arne Garborg i Fridtjof Nansen był zwolennikiem rządów republikańskich.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Andrzej Bereza-Jarociński, Zarys dziejów Norwegii, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1991, s. 172-173.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]