Sikora lazurowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sikora lazurowa
Cyanistes cyanus[1]
(Pallas, 1770)
Sikora lazurowa
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina sikory
Rodzaj Cyanistes
Gatunek sikora lazurowa
Synonimy
  • Parus cyanus Pallas, 1770[2]
Podgatunki
  • C. c. cyanus (Pallas, 1770)
  • C. c. hyperrhiphaeus Dementiev & Heptner, 1932
  • C. c. yenisseensis (Buturlin, 1911)
  • C. c. tianschanicus Menzbier, 1884
  • C. c. koktalensis Portenko, 1954
  • C. c. carruthersi (Hartert, 1917)
  • C. c. flavipectus (Severtsov, 1873)
  • C. c. berezowskii Pleske, 1893
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Sikora lazurowa (Cyanistes cyanus) – gatunek niewielkiego ptaka z rodziny sikor (Paridae), zamieszkujący północną-wschodnią Europę i Azję aż po wybrzeże Morza Japońskiego. W Polsce bardzo rzadka i tylko jako gość zimowy: zalatuje sporadycznie, obserwowana ok. 36 razy[4]. Wyróżniono kilka podgatunków C. cyanus[5][2][6]:

  • sikora lazurowa (C. cyanus cyanus) – Białoruś, zachodnia i środkowa europejska część Rosji do środkowego Uralu.
  • C. cyanus hyperrhiphaeus – południowo-zachodni Ural, południowo-zachodnia Syberia i północny Kazachstan.
  • C. cyanus yenisseensis – południowo-środkowa do wschodniej Syberii, północna Mongolia i północno-wschodnie Chiny.
  • C. cyanus tianschanicus – góry południowo-wschodniego Kazachstanu, Kirgistan i południowo-zachodnie Chiny.
  • C. cyanus koktalensis – niziny południowo-wschodniego Kazachstanu.
  • C. cyanus carruthersi – Kirgistan do północnego Tadżykistanu.
  • sikora żółtopierśna (C. cyanus flavipectus) – południowy Kirgistan do północnego Afganistanu. Takson często traktowany jako odrębny gatunek[7].
  • sikora jasna (C. cyanus berezowskii) – północno-środkowe Chiny.
Cechy gatunku 
Podobna do sikory modrej, lecz w ubarwieniu więcej bieli i niebieskiego. Obie płci ubarwione jednakowo. Spód ciała i głowa białe, przez oko biegnie granatowa kreska, na tyle głowy tworząc opaskę. Grzbiet szaro-niebieski, skrzydła ciemnoniebieskie z charakterystycznym, szerokim białym lusterkiem bardzo dobrze widocznym w locie. Ogon stosunkowo długi, niebieski z białymi brzegami. Na kuprze pióra niebieskie z białymi końcówkami. Młode podobne do dorosłych.
Wymiary średnie 
długość ciała: 13 cm
rozpiętość skrzydeł: 19–20 cm
masa ciała: ok. 11–13 g.
Biotop 
Lasy liściaste i mieszane strefy umiarkowanej i subarktycznej.
Gniazdo 
Jak u innych sikor wykute w niewielkiej dziupli. Składa się z włóczek, piór, traw i drobnych roślin, nitki itp.
Jaja 
Składa ok. 10 jaj z ciemnym i gęstym plamkowaniem. Wysiadywane są przez ok. 12–14 dni.
Pisklęta
Pisklęta, jak u innych sikor są liczne, ale niestety, rzadko udaje się przeżyć wszystkim. Są karmione przez rodziców i wychowywane przez ok. 30 dni.
Pożywienie 
Owady i nasiona.
Ochrona 
Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową[8].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Cyanistes cyanus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b Azure Tit (Cyanistes cyanus) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 4 sierpnia 2012].
  3. Cyanistes cyanus. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  4. Ludwik Tomiałojć, Tadeusz Stawarczyk: Awifauna Polski. Rozmieszczenie, liczebność i zmiany. Wrocław: PTPP "pro Natura", 2003, s. 690. ISBN 83-919626-1-X.
  5. Frank Gill, David Donsker (red.): Waxwings and allies, tits, penduline tits (ang.). IOC World Bird List: Version 9.2. [dostęp 2019-09-20].
  6. Nazwy polskie za: Paweł Mielczarek, Marek Kuziemko: Rodzina: Paridae Vigors, 1825 - sikory - Tits, Chickadees. W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2019-09-20].
  7. Edward C. Dickinson: The Howard and Moore complete checklist of the birds of the World, Revised and enlarged 3rd Edition. Londyn: Christopher Helm, 2003. ISBN 978-0-691-11701-0. (ang.)
  8. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. z 2016 r. poz. 2183)