Silene diclinis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Silene diclinis
Ilustracja
Systematyka[1][2]
Domena

eukarionty

Królestwo

rośliny

Podkrólestwo

rośliny zielone

Nadgromada

rośliny telomowe

Gromada

rośliny naczyniowe

Podgromada

rośliny nasienne

Nadklasa

okrytonasienne

Klasa

Magnoliopsida

Nadrząd

goździkopodobne

Rząd

goździkowce

Rodzina

goździkowate

Rodzaj

lepnica

Gatunek

Silene diclinis

Nazwa systematyczna
Silene diclinis (Lag.) M.Laínz
Bol. Inst. Estud. Adsturianos, Supl. Ci. 6: 45 1963[3]
Synonimy
  • Agrostemma diclinis (Lag.) G.Don
  • Agrostemma dioica Dufour ex G.Don
  • Lychnis diclinis Lag.
  • Melandrium dicline (Lag.) Willk.[3]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4]
Status iucn3.1 EN pl.svg

Silene diclinis (Lag.) M.Laínz – gatunek rośliny z rodziny goździkowatych (Caryophyllaceae Juss.). Występuje endemicznie we wschodniej części Hiszpanii – w południowej części wybrzeża Costa Blanca, na południe od Walencji[5][4].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Bylina dorastająca do 3–17 cm wysokości[6].
Liście
Prawie lancetowate, łopatkowe lub eliptyczne. Nasada liścia zbiega łagodnie po ogonku. Mają 10 cm długości oraz 1,5 cm szerokości. Wierzchołek jest rozwarty lub ostry[6].
Kwiaty
Jednopłciowe. Zebrane w kwiatostanach. Kielich jest dzwonkowaty, mają 1,2–1,5 cm długości. Płatki są prawie owalne, dwudzielne, różowe, mają 0,7–1,1 cm długości. Przykoronek ułożony jest w 4–5 rzędach, biało-fioletowy, ma 1–20 mm długości[6].
Owoce
Torebki o jajowatym kształcie. Mają 1 cm długości[6].

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Rośnie w strefach zdominowanych przez rośliny zielne. Zakłócenia populacji mają miejsce szczególnie na suchych terenach uprawnych. Występuje na obszarze nizinnym na skalistym (krzemowym i wapiennym) podłożu. Kwitnie od marca do maja[4][6].

Ochrona[edytuj | edytuj kod]

W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych został zaliczony do kategorii EN – gatunków zagrożonych wyginięciem. Populacja tego gatunku jest znacznie rozdrobniona. Ponadto następuje spadek liczby siedlisk oraz starszych okazów. Obecnie znany jest z 5 subpopulacji[a][7]:

  • Castell de Xàtiva – 102 osobniki
  • Plà de la Mora – 921 osobników
  • Plà de Suros – 85 osobników
  • Santa Ana – 62 osobniki
  • Simat de Valldigna – 125 osobników[4]

Głównym zagrożeniem są bardziej konkurencyjne gatunki, przez które może być zastąpiony. W mniejszym stopniu jest zagrożony przez pożary i inne zmiany w swoim środowisku[4].

Niektóre subpopulacje są chronione w mikro rezerwatach "Serra del Castell de Xàtiva" i "Pla de Mora". Populacje są tam monitorowane od 1986 roku. Ponadto nasiona są przechowywane w banku nasion Ogrodu Botanicznego w Walencji. Gatunek jest również uprawiany[4].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Pojęcie subpopulacji (podpopulacji) jest wprowadzane w przypadkach ocen zagrożenia populacji silnie rozczłonkowanych, co wzmaga wymieranie taksonu. W przypadkach, gdy subpopulacje są małe i w znacznym stopniu izolowane, rekolonizacja opuszczonych stanowisk jest mało prawdopodobna (zob. metapopulacja oraz J. Mitka, Metodyka oszacowania stopnia zagrożenia populacji roślin i ich siedlisk).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI10.1371/journal.pone.0119248, PMID25923521, PMCIDPMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
  2. Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2013-04-15] (ang.).
  3. a b Silene diclinis (Lag.) M.Laínz. The Plant List. [dostęp 2014-11-24]. (ang.).
  4. a b c d e f D. Montesinos, J. Güemes, Silene diclinis, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] [dostęp 2014-09-24] (ang.).
  5. Silene diclinis – Maps. Encyclopedia of Life. [dostęp 2014-11-24]. (ang.).
  6. a b c d e Silene diclinis. Plantes et botanique. [dostęp 2014-11-24]. (fr.).
  7. Józef Mitka: Metodyka oszacowania stopnia zagrożenia populacji roślin i ich siedlisk. [w:] Roczniki Bieszczadzkie nr 18 [on-line]. 2010. s. 24–44. [dostęp 2013-12-23]. (pol.).