Przejdź do zawartości

Silken Laumann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
wioślarstwo
Silken Laumann
Data i miejsce urodzenia

14 listopada 1964
Mississauga

Wzrost

180 cm

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Kanada
Igrzyska olimpijskie
srebro Atlanta 1996 wioślarstwo
(jedynka)
brąz Los Angeles 1984 wioślarstwo
(dwójka podwójna)
brąz Barcelona 1992 wioślarstwo
(jedynka)
Mistrzostwa świata
złoto Wiedeń 1991 jedynka
srebro Tasmania 1990 jedynka
srebro Tampere 1995 jedynka
Igrzyska panamerykańskie
złoto Indianapolis 1987 jedynka
złoto Mar del Plata 1995 jedynka
Uniwersjada
brąz Zagrzeb 1987 jedynka

Silken Suzette Laumann (ur. 14 listopada 1964 w Mississaudze[1]) – kanadyjska wioślarka, trzykrotna medalistka igrzysk olimpijskich i mistrzostw świata.

Kariera

[edytuj | edytuj kod]

Wystąpiła na igrzyskach olimpijskich w Los Angeles w 1984, gdzie wspólnie ze swoją siostrą, Danièle Laumann[2] zdobyła brązowy medal w dwójkach podwójnych. W wyścigu finałowym uplasowały się o 3,07 sekundy za osadą Rumunii i o 0,69 sekundy za osadą Holandii[3]. Na rozgrywanych cztery lata później igrzyskach olimpijskich w Seulu w tej samej konkurencji zajęła siódme miejsce[4]. W kolejnych latach skupiła się na startach w jedynkach. Podczas przygotowań do igrzysk olimpijskich w Barcelonie w 1992, doznała wypadku. W trakcie treningu na jeziorze Baldeneysee w Essen 16 maja 1992 jej łódź zderzyła się z niemiecką męską dwójką. W wyniku wypadku odłamki jej łodzi wbiły się w prawą nogę przecinając skórę, mięśnie, łamiąc kość piszczelową i uszkadzając nerw[5]. Po przetransportowaniu do szpitala przeszła operację mającą ocalić nogę przed amputacją lub infekcją. W trakcie kolejnych trzech tygodni w Niemczech przeszła kolejne cztery operacje i jeszcze w szpitalu rozpoczęła rehabilitację. 23 dni po wypadku odbyła pierwszy trening w łodzi[6]. Wbrew pierwotnym szacunkom pod koniec czerwca 1992 ponownie dołączyła do reprezentacji i ostatecznie wystąpiła na igrzyskach. W pierwszej rundzie jedynek zajęła drugie miejsce, z wyraźną stratą do Anne Marden z USA. W półfinale wygrała swój bieg, a w finale zajęła trzecie miejsce, przegrywając tylko z Rumunką Elisabetą Lipą i Belgijką Annelies Bredael[7]. W trakcie ceremonii zamknięcia igrzysk była chorążym kanadyjskiej reprezentacji[8].

Po rocznej przerwie wróciła do treningów w 1994 i rozpoczęła przygotowania do mistrzostw świata i igrzysk olimpijskich w Atlancie. Po repasażach w pierwszej rundzie pewnie awansowała do finału, w którym zajęła drugie miejsce. Złoto zdobyła Kaciaryna Chadatawicz z Białorusi, która była szybsza o 2,94 sekundy; trzecie miejsce zajęła Dunka Trine Hansen ze stratą 2,05 sekundy do Kanadyjki[9].

Na mistrzostwach świata w Tasmanii (1990) wywalczyła srebrny medal w jedynkach, rozdzielając na podium Birgit Peter z NRD i reprezentującą RFN Maricicę Țăran. Podczas mistrzostw świata w Wiedniu (1991) zdobyła złoty medal, wyprzedzając Elisabetę Lipę i Annelies Bredael. Zdobyła także kolejny srebrny medal na mistrzostwach świata w Tampere (1995), tym razem plasując się za Szwedką Marią Brandin, a przed Anne-Elise Bredal.[10]

Ponadto zdobyła złote medale w jedynkach na igrzyskach panamerykańskich w Indianapolis (1987) i igrzyskach panamerykańskich w Mar del Plata (1995)[11]. Na drugiej z tych imprez zdobyła także złoto w czwórkach podwójnych, jednak Kanadyjkom odebrano medal po wykryciu w organizmie Laumann niedozwolonych substancji. Ostatecznie uznano to za przypadek nieumyślnego dopingu, jednak medalu nie przywrócono[12].

Dwukrotnie otrzymała Bobbie Rosenfeld Award - nagrodę najlepszej kanadyjskiej sportsmenki - w latach 1991 i 1992. Po zakończeniu kariery sportowej ukończyła studia na Uniwersytecie Zachodniego Ontario i zamieszkała w Victorii. W 1999 została uhonorowana Medalem Thomasa Kellera.[13]

Jej były mąż, John Wallace, także był wioślarzem[14].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Silken Laumann Biography and Olympic Results [online], Sports-Reference.com [dostęp 2018-02-03] [zarchiwizowane z adresu 2010-07-25] (ang.).
  2. ↑ Danièle Laumann. olympedia.org. [dostęp 2025-07-19]. (ang.).
  3. ↑ 1984 Summer Olympics, Rowing, Double Sculls, Women. olympedia.org. [dostęp 2025-07-19]. (ang.).
  4. ↑ 1988 Summer Olympics, Rowing, Double Sculls, Women. olympedia.org. [dostęp 2025-07-19]. (ang.).
  5. ↑ Silken Suzette LAUMANN. olympics.com. [dostęp 2025-07-19]. (ang.).
  6. ↑ Silken Laumann. bcsportshall.com. [dostęp 2025-07-19]. (ang.).
  7. ↑ 1992 Summer Olympics, Rowing, Single Sculls, Women. olympedia.org. [dostęp 2025-07-19]. (ang.).
  8. ↑ Flagbearers for 1992 Summer Olympics. olympedia.org. [dostęp 2025-07-19]. (ang.).
  9. ↑ 1996 Summer Olympics, Rowing, Single Sculls, Women. olympedia.org. [dostęp 2025-07-19]. (ang.).
  10. ↑ Rudern - Weltmeisterschaften Einer - Damen. sport-komplett.de. [dostęp 2025-07-19]. (niem.).
  11. ↑ Olympians Who Won a Medal at the Summer Pan American Games. olympedia.org. [dostęp 2025-07-19]. (ang.).
  12. ↑ Canada stripped of gold after athlete fails drug test. cbc.ca. [dostęp 2025-07-19]. (ang.).
  13. ↑ Silken Laumann. olympic.ca. [dostęp 2025-07-19]. (ang.).
  14. ↑ John Wallace. olympedia.org. [dostęp 2025-07-19]. (ang.).

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]
Nagroda dla sportowca roku Kanady – Northern Star Award
  1. ↑ Nie przyznano.
Do 2021 roku przyznawano nagrodę pod nazwą Lou Marsh Trophy.
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Silken_Laumann&oldid=77865721”