Sinologia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Sinologia (a. chinoznawstwo; nazwa wywodzi się od łacińskiej nazwy Chin, Sina) – dziedzina naukowa zajmująca się wszystkim, co dotyczy Chin: językami chińskimi, kulturą, historią, systemami religijnymi i filozoficznymi (jak np. buddyzm, konfucjanizm, czy taoizm), literaturą, a także gospodarką itd.

Za europejskiego pioniera sinologii uznaje się Marco Polo, a za pioniera polskiego – jezuitę Michała Boyma. Początki sinologii jako dziedziny naukowej datują się od czasów Matteo Ricciego, dzięki któremu jezuici założyli misję na cesarskim dworze Mingów w Pekinie. To wtedy powstały pierwsze szczegółowe, choć nie zawsze zgodne z prawdą, relacje na temat chińskiego języka, medycyny, obyczajów itd. To wtedy również utarła się zlatynizowana pisownia niektórych chińskich nazw i nazwisk, np. Konfucjusz (łac. Confucius od chiń. Kongfuzi). Badaniem tych pionierskich czasów sinologii zajmuje się sinolatynistyka.

W Polsce najstarszym ośrodkiem rozwijania wiedzy o Chinach jest Zakład Sinologii Wydziału Orientalistycznego Uniwersytetu Warszawskiego[1]. Jego wykładowcami byli między innymi Witold Jabłoński (1901–1957), Janusz Chmielewski (1916–1998), Olgierd Wojtasiewicz (1916–1995), Tadeusz Żbikowski (1930–1989) i Mieczysław Jerzy Künstler (1933–2007)[1]. Sinologia jest prowadzona również na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie[2]. Filologię chińską można też studiować na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim Jana Pawła II[3].

Przypisy

  1. a b Zakład Sinologii (pol.). sinologia.uw.edu.pl. [dostęp 2017-08-21].
  2. Sinologia (pol.). japonistyka.io.filg.uj.edu.pl. [dostęp 2017-08-21].
  3. Filologia - sinologia - studia I stopnia (pol.). kul.pl. [dostęp 2017-08-21].