Siuru

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Członkowie grupy w 1917 roku: Peet Aren, Otto Krusten, Friedebert Tuglas, Arthur Adson, Marie Under, August Gailit, Johannes Semper i Henrik Visnapuu

Siuru (pl. Niebieski/Błękitny ptak) – estońska grupa literacka, działająca od 1917 do 1920 roku[1]. Nazwa grupy pochodzi od zaczarowanego ptaka z estońskiego folkloru[2].

Grupa powstała latem 1917 roku[2] z inicjatywy Friedeberta Tuglasa[3]. Grupa spotykała się w salonie Marie Under, ale bywała też w kawiarniach oraz organizowała odczyty w teatrze w Tallinnie[2] i spotkania literackie. W latach 1919-1920 grupa publikowała almanach o tytule Siuru (ukazały się w sumie trzy numery). Do grupy, oprócz Tuglasa i Under (która była dominującą postacią grupy[4], nazywaną ,,księżniczką Siuru"[3]), należeli: Artur Adson (mąż Marie Under), Henrik Visnapuu, Johannes Semper, August Alle, Johannes Vares, August Gailit.

Grupa rozpadła się po 1920 roku[3]. Powodem były głównie różnice ideowe[1].

Członkowie grupy pragnęli swoją twórczością oderwać się od dominującej poetyki młodoestońskiej (z tego nurtu wywodził się Tuglas, który jednak odrzucił tę estetykę) i poszukiwać nowych środków wyrazu, pozwalających na aktualną i bliską masom twórczość[3]. Chętnie nawiązywali do poetyki ekspresjonizmu[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Literatura estońska. W: Władysław Floryan: Dzieje literatur europejskich. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1983, s. 404.
  2. a b c Marcel Cornis-Pope, John Neubauer: History of the Literary Cultures of East-Central Europe: Junctures and disjunctures in the 19th and 20th centuries. Volume III: The making and remaking of literary institutions. John Benjamins Publishing, 2007, s. 35. ISBN 978-90-272-9235-3. [dostęp 2015-09-22]. (ang.)
  3. a b c d Grzegorz Gazda: Słownik europejskich kierunków i grup literackich XX wieku. Wydawn. Naukowe PWN, 2000, s. 358. ISBN 978-83-01-13181-4. (pol.)
  4. Emery Edward George: Contemporary East European Poetry: An Anthology. Oxford University Press, 1993-, s. 3. ISBN 978-0-19-508636-2. [dostęp 2015-09-22]. (ang.)