Skały Mirowskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Skały Mirowskie – grupa skał ciągnąca się na grzbiecie wzniesienia od Zamku w Mirowie do Bobolic w województwie śląskim, w powiecie myszkowskim, w gminie Niegowa[1]. Wchodzą w skład tzw. Grzędy Mirowsko-Bobolickiej, zwanej też Pasmem Mirowskim. Skały ciągną się na długości ponad 1 km wzdłuż turystycznego Szlaku Orlich Gniazd. Z szlaku wiodącego często szczytami skał rozciąga się szeroka panorama widokowa. Okolice skał są trawiaste, skały porasta roślinność kserotermiczna[2].

Zbudowane z twardych wapieni skalistych Skały Mirowskie są popularnym celem wspinaczki skalnej. Wspinacze skalni podzielili je na grupy i nadali nazwy poszczególnym skałom. W kierunku od zachodu na wschód są to:

Skały mają wysokość 5-30 m. Poprowadzono na nich około 150 dróg wspinaczkowych o skali trudności Kurtyki od II do VI. Dla wspinaczy skalnych zaletą jest północna wystawa większości z tych dróg[3].

W Skałach Mirowskich znajdują się schroniska skalne i jaskinie. Najdłuższa jest Jaskinia Sucha. Ma 75 m długości i jest bardzo niebezpieczna. W przestronnej jaskini Stajnia archeolodzy dokonali niezwykłego odkrycia. W jej namulisku znaleźli jedyne w Polsce fragmenty szczątków neandertalczyka[2].

W rejonie Skał Mirowskich wspinano się już dawno, ale początkowo tylko sporadycznie. Przełomowym wydarzeniem były zawody zorganizowane w 1989 r. na Turni Kukuczki przez Akademicki Klub Alpinistyczny w Gliwicach. Wspinacze przeszli wówczas na niej 3 długie i trudne drogi Potem zaczęto eksplorować inne podobne i trudne drogi. Gwałtowna eksplozja wspinaczki nastąpiła w latach 90. XX wieku, a pierwszy skałoplan pojawił się w 2001 r.[4]

Na Skałach Mirowskich przeprowadzono badania nad wpływem turystyki wspinaczkowej na roślinność naskalną stwierdzając jej istotny, negatywny wpływ. W efekcie postulowana jest większa kontrola nad tą formą turystyki w celu ograniczenia jej negatywnych oddziaływań[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mapa. Jura Krakowsko-Częstochowska. Część północna 1:52 000. Warszawa: ExpressMap, 2015. ISBN 978-83-88112-71-3.
  2. a b Grzęda Mirowska. [dostęp 2018-05-17].
  3. a b Topo wspinaczkowe portalu górskiego. [dostęp 2018-05-17].
  4. Mariusz Dąbrowski. Skałoplany. Skałki Mirowskie. [dostęp 2018-06-10].
  5. Kryścinska A., Stefaniak A., Bomanowska A.. Wpływ wspinaczki skałkowej na florę naskalną Mirowskich Skał. „Acta Botanica Silesiaca”. 7, 2011.