Skalnica śnieżna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Skalnica śnieżna
Ilustracja
Skalnica śnieżna
Systematyka[1][2]
Domena

eukarionty

Królestwo

rośliny

Podkrólestwo

rośliny zielone

Nadgromada

rośliny telomowe

Gromada

rośliny naczyniowe

Podgromada

rośliny nasienne

Nadklasa

okrytonasienne

Klasa

Magnoliopsida

Nadrząd

Saxifraganae

Rząd

skalnicowce

Rodzina

skalnicowate

Rodzaj

skalnica

Gatunek

skalnica śnieżna

Nazwa systematyczna
Saxifraga nivalis L.
Sp. Pl. 1: 401. 1753
Kwiatostan

Skalnica śnieżna (Saxifraga nivalis) – gatunek rośliny należący do rodziny skalnicowatych. Jest jedną z rzadkich roślin występującą w Karkonoszach. Jest reliktem glacjalnym, który w okresie zlodowacenia przywędrował z północy. Pod względem rozmieszczenia ogólnego reprezentuje element arktyczny, a jedyne stanowisko oderwane od głównego zasięgu znajduje się w Małym Śnieżnym Kotle w Karkonoszach.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Roślina darniowa, skalna, jej pędy tworzą skupienia.
Łodyga
Ze zwartej poduszki liści wyrastają do góry nieulistnione pojedyncze, owłosione łodygi kwiatowe. Osiągają wysokość do 15 cm.
Liście
Żywozielone, krótkoogonkowe, gęsto osadzone wyrastają okółkowo tuż przy ziemi, tworząc poduszkę. Są one dość grube, mięsiste, łopatowate, zwężające się ku nasadzie. Cechą charakterystyczną jest falisto wcięty brzeg blaszki. Pod żywymi listkami zwykle jest podściółka z listków uschniętych.
Kwiaty
Pędy kwiatowe wyrastają wyłącznie z kątów liści. Na ich wierzchołkach wyrasta kilka niepozornych białych kwiatków zebranych w główki.
Owoc
Torebka pękająca na szczycie. Roślina wytwarza również rozmnóżki.
Gatunki podobne
Skalnica jastrzębcowata (Saxifraga hieraciifolia). Zaobserwowano występowanie pośrednich form między tymi gatunkami[3].

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina. Roślina górska, chamefit występujący na wysokogórskich skalnych półkach bazaltowych. W Karkonoszach występuje w piętrze subalpejskim. Spotkać ją można na półkach skalnych.

Zagrożenia[edytuj | edytuj kod]

Gatunek bardzo rzadki. Informacje o stopniu zagrożenia na podstawie:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, e0119248, DOI10.1371/journal.pone.0119248, PMID25923521, PMCIDPMC4418965 [dostęp 2021-03-02] (ang.).
  2. Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2021-03-02] (ang.).
  3. Flora of the Canadian Arctic Archipelago. [dostęp 2017-01-10].
  4. K. Zarzycki, R. Kaźmierczakowa: Polska Czerwona Księga Roślin. Kraków: IB PAN, 2001. ISBN 83-85444-85-8.
  5. Zarzycki K., Kaźmierczakowa R., Mirek Z.: Polska Czerwona Księga Roślin. Paprotniki i rośliny kwiatowe. Wyd. III. uaktualnione i rozszerzone. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody PAN, 2014. ISBN 978-83-61191-72-8.
  6. Zbigniew Mirek: Red list of plants and fungi in Poland. Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Kazimierz Zarzycki. Kraków: IB PAN, 2006. ISBN 83-89648-38-5.
  7. Kaźmierczakowa R., Bloch-Orłowska J., Celka Z., Cwener A., Dajdok Z., Michalska-Hejduk D., Pawlikowski P., Szczęśniak E., Ziarnek K.: Polska czerwona lista paprotników i roślin kwiatowych. Polish red list of pteridophytes and flowering plants. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody Polskiej Akademii Nauk, 2016. ISBN 978-83-61191-88-9.