Skansen w Maurzycach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Łowicki Park Etnograficzny w Maurzycach
Oddział Muzeum w Łowiczu
Ilustracja
Drewniany budynek skansenu w Maurzycach
Państwo  Polska
Miejscowość Maurzyce
Adres Stary Rynek 5–7
99-400 Łowicz
Zakres zbiorów etnografia Księstwa Łowickiego
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa konturowa województwa łódzkiego, u góry nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Łowicki Park Etnograficzny w Maurzycach”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, w centrum znajduje się punkt z opisem „Łowicki Park Etnograficzny w Maurzycach”
Ziemia52°08′13,5″N 19°52′09,4″E/52,137083 19,869278
Strona internetowa
Fragment skansenu z piecem chlebowym

Łowicki Park Etnograficzny w Maurzycach – placówka Muzeum w Łowiczu, ekspozycja etnograficzna w Maurzycach, wsi położonej w województwie łódzkim, w powiecie łowickim, w gminie Zduny. W skansenie prezentowane są budynki dawnej wsi łowickiej, w dwóch układach przestrzennych[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pomysł zbudowania skansenu wsi łowickiej narodził się na przełomie lat 60. i 70. XX wieku. Miejsce wybrano w 1971, w pobliżu ówczesnej głównej drogi łączącej Warszawę z Poznaniem. W drugiej połowie lat 70. XX wieku opracowano plan zagospodarowania działki o powierzchni 17,67 hektara. Plan ten uległ weryfikacji w końcu lat 80. XX wieku (obiekt poddano wtedy intensywnej rozbudowie). W 1996 skansen i poszczególne obiekty trafiły do rejestru zabytków[2].

Zgodnie z zamysłem twórców skansen obrazuje tradycyjne budownictwo z terenów obejmujących dawne Księstwo Łowickie, które zamieszkane było przez Księżaków (Łowiczan). Obecnie są to tereny powiatów łowickiego i skierniewickiego[2].

Skansen należy do utworzonego w 1998 Stowarzyszenia Muzeów na Wolnym Powietrzu w Polsce. Inicjuje imprezy plenerowe, m.in. Majówkę w Skansenie, czy Łowickie Żniwa[2].

Obiekty[edytuj | edytuj kod]

Na terenie skansenu zgromadzono 42 obiekty: mieszkalne, sakralne i użytkowe. W większości pochodzą one z XIX i XX wieku. Wnętrza wyposażono w przedmioty odpowiednie dla danych obiektów, w tym umeblowanie, elementy gospodarstwa domowego, narzędzia rolnicze, obrazy i tkaniny. Dominują budowle drewniane konstrukcji wieńcowej i sumikowo-łątkowej, kryte dachami czterospadowymi ze strzechami. Placówka prezentuje dwa przestrzenne układy ruralne: owalnicę z centralnym placem wioskowym i ulicówkę z zabudową jednostronną[2].

Poszczególne budowle skansenu to:

  • kapliczka z Otolic (rekonstrukcja), pierwsza połowa XX w.,
  • kuźnia z pierwszej połowy XX w. (rekonstrukcja),
  • piec chlebowy z Boczek Chełmońskich, pierwsza połowa XX w. (rekonstrukcja),
  • chałupa ze Złakowa Borowego zaadaptowana na szkołę, druga połowa XIX w.,
  • chałupa ze Złakowa Borowego, połowa XIX w.,
  • obora kamienno-ceglana ze Złakowa Borowego, około 1930,
  • stodoła ze Złakowa Kościelnego, początek XX w.,
  • lamus z Radziejowic, XIX w.,
  • chałupa ze Złakowa Borowego, 1950,
  • stodoła z Boczek Chełmońskich, około 1930,
  • chałupa z Bogorii, koniec XIX w.,
  • kapliczka z Otolic (rekonstrukcja), pierwsza połowa XX w.,
  • wiatrak koźlak ze Świeryża, XIX w. (rekonstrukcja),
  • chałupa ze Złakowa Borowego, XIX/XX w.,
  • chałupa z Chlebowa, początek XX w.,
  • stodoła ze Złakowa Borowego, początek XX w.,
  • chałupa z Łaguszewa, koniec XIX w.,
  • lamus z Niedźwiady, pierwsza połowa XX w.,
  • obora drewniano-kamienna (rekonstrukcja),
  • stodoła z Otolic, początek XX w.,
  • chałupa ze Złakowa Borowego, lata 80. XIX w.,
  • obora kamienno-ceglana z Mastek, 1924,
  • rekonstrukcja brogu,
  • stodoła ze Złakowa Borowego, 1948,
  • piec chlebowy z Otolic, okres międzywojenny,
  • chałupa ze Złakowa Borowego, pierwsza połowa XIX w.,
  • obora drewniana z końca XVIII w. (rekonstrukcja),
  • lamus ze Złakowa Kościelnego, połowa XIX w.,
  • stodoła ze Złakowa Kościelnego, początek XX w.,
  • stodoła z Maurzyc, początek XX w.,
  • dzwonnica z Wysokienic, 1774,
  • kościół z Wysokienic, 1758,
  • plebania z Pszczonowa, początek XX w. (obiekt występował w filmie Chłopi w reżyserii Jana Rybkowskiego),
  • krzyż z Maurzyc, XIX w.,
  • chałupa z Niespuszy, połowa XIX w.,
  • kapliczka słupowa z XIX w.,
  • chałupa ze Skowrody, połowa XIX w.,
  • zagroda zamknięta:
    • chałupa ze Złakowa Borowego (połowa XIX w.),
    • lamus z Boczek Chełmońskich (koniec XIX w.),
    • obora kamienna z końca XIX w. (rekonstrukcja),
  • stodoła z Wicia, początek XX w.,
  • rekonstrukcja brogu,
  • ekspozycja sprzętu pożarniczego,
  • remiza ze Złakowa Borowego, 1913 (rekonstrukcja),
  • scena plenerowa[2][3].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Skansen w Maurzycach (pol.). Muzeum w Łowiczu. [dostęp 2017-07-02].
  2. a b c d e Magdalena Bartosiewicz, Skansen w Maurzycach, Łowicz: [wydawca nieznany], 2019, ISBN 978-83-61093-76-3, OCLC 1111738876 [dostęp 2020-08-26].
  3. skansen w Maurzycach, Muzeum w Łowiczu [dostęp 2020-08-26] (pol.).