Skarżyn (województwo warmińsko-mazurskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Skarżyn
Państwo  Polska
Województwo warmińsko-mazurskie
Powiat piski
Gmina Biała Piska
Sołectwo Skarżyn
Liczba ludności (2011) 140[1]
Strefa numeracyjna 87
Kod pocztowy 12-230
Tablice rejestracyjne NPI
SIMC 0755224
Położenie na mapie gminy Biała Piska
Mapa lokalizacyjna gminy Biała Piska
Skarżyn
Skarżyn
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Skarżyn
Skarżyn
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa lokalizacyjna województwa warmińsko-mazurskiego
Skarżyn
Skarżyn
Położenie na mapie powiatu piskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu piskiego
Skarżyn
Skarżyn
Ziemia53°36′41″N 22°13′22″E/53,611389 22,222778

Skarżyn (do 2005 Skarzyn) – wieś w Polsce, położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie piskim, w gminie Biała Piska[2]. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie suwalskim.

Miejscowość jest siedzibą parafii rzymskokatolickiej, należącej do dekanatu Biała Piska, diecezji ełckiej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś powstała w ramach kolonizacji Wielkiej Puszczy. Wcześniej był to obszar Galindii. Wieś ziemiańska, dobra służebne w posiadaniu drobnego rycerstwa (tak zwani wolni, ziemianie w język staropolskim), z obowiązkiem służby rycerskiej (zbrojnej), lokowana w 1452 r. W Xv i XVI w. w domumentach zapisywana jako Scarβintzer, Scarzinsky, Scarzyner.

W 1452 r. komtur Henryk Solner von Richtenberg nadał Janikowi Wielkiemu z Pawłocina 45 łanów na prawie magdeburskim z obowiązkiem 3 służb zbrojnych, dobra w leżące w dąbrowie między Włostami, Wojnami, Lipińskimi oraz Jeziorem Borowym. Przywilej lokacyjny wystawiono dopiero w 1481. W 1539 r. wymieniany jest młyn (lub karczma?) ze Skarzyna.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Strona polskawliczbach.pl
  2. Główny Urząd Statystyczny: Rejestr TERYT. [dostęp 2013-04-19].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grzegorz Białuński: Kolonizacja Wielkiej Puszczy (do 1568 roku) – starostwa piskie, ełckie, straduńskie, zelkowskie i węgoborskie (węgorzewskie). Olsztyn, OBN, 2002, 237 str., ​ISBN 83-87643-97-1​, ISSN 0585-3893.