Skawce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Skawce
Państwo  Polska
Województwo małopolskie
Powiat wadowicki
Gmina Mucharz
Strefa numeracyjna (+48) 33
Tablice rejestracyjne KWA
SIMC 0063070
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Skawce
Skawce
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Skawce
Skawce
Ziemia49°48′00″N 19°35′14″E/49,800000 19,587222

Skawcewieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie wadowickim, w gminie Mucharz, na lewym brzegu Skawy, na wysokości około 300 m n.p.m., między południowo-wschodnimi stokami Beskidu Małego (Tarnawska Góra), a Beskidem Makowskim od wschodu, przy drodze WadowiceSucha Beskidzka i linii kolejowej KrakówZakopane. Wieś powstała na terenach darowanych Mikołajowi z Benkowic przez księcia oświęcimskiego Jana Scholastyka w 1333 r.

Nazwa[edytuj]

Nazwę miejscowości w zlatynizowanej staropolskiej formie Skawcze villa wymienia w latach (1470-1480) Jan Długosz w księdze Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis[1].

Historia[edytuj]

  • Pierwsza wzmianka o Skawcach pochodzi z 1300 roku.
  • Za czasów Długosza Skawce należały do starostwa niegrodowego barwałdzkiego, w I połowie XVI wieku stanowiły niezupełnie zgodną z prawem własność Jana Komorowskiego z Żywca.
  • W okresie egzekucji praw, w 1563 roku zmuszony on był zrzec się Skawiec i uznać je za przynależne do starostwa barwałdzkiego. Jednak w 1664 r. Skawce należą już do księdza Sokołowskiego, a później do rozbiorów są własnością prepozytury (probostwa) św. Floriana w Krakowie.
  • W 1782 r. Skawce skonfiskowane zostały przez Austriaków jako dobra kościelne i sprzedane w licytacji.
  • W XIX w. właścicielem ich był Żyd Alojzy Schanzer, później Henryk Schanzer, pod koniec XIX w. należały one do właścicielki Zembrzyc Teofili Znamięckiej.
  • W Skawcach znajduje się zabytkowa kapliczka ku czci NMP z 1903 r.

Obecnie Skawce są w znacznym stopniu zdewastowane z powodu budowy zbiornika Świnna Poręba.

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

  1. Joannis Długosz Senioris Canonici Cracoviensis, "Liber Beneficiorum", Aleksander Przezdziecki, Tom VII, Kraków 1864, str.88.