Skawinki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Skawinki
Kościół św. Joachima po zmroku
Kościół św. Joachima po zmroku
Państwo  Polska
Województwo małopolskie
Powiat wadowicki
Gmina Lanckorona
Wysokość 350-535 m n.p.m.
Liczba ludności (2006) 1600
Strefa numeracyjna (+48) 33
Kod pocztowy 34-143[1]
Tablice rejestracyjne KWA
SIMC 0058531
Położenie na mapie gminy Lanckorona
Mapa lokalizacyjna gminy Lanckorona
Skawinki
Skawinki
Położenie na mapie powiatu wadowickiego
Mapa lokalizacyjna powiatu wadowickiego
Skawinki
Skawinki
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Skawinki
Skawinki
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Skawinki
Skawinki
Ziemia49°49′22″N 19°42′41″E/49,822778 19,711389
Skawinki, fotografia A. Szuberta z ok.1897 r.

Skawinkiwieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie wadowickim, w gminie Lanckorona, na skraju Beskidu Makowskiego, u wschodnich podnóży góry Chełm (603 m n.p.m.), przy lokalnej drodze z Brodów do Palczy, w dolinie potoku Skawinka, który na terenie wsi ma swe źródliska.

Części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Skawinki: [2][3]

przysiółki
Owczarnia, Zadziele, Zadziele Duże
części wsi
Bańdurówka, Chorążówka, Dzidkówka, Gacerówka, Gizówka, Godnówka, Jurkówka, Maltówka, Marcówka, Ostrowiec, Pałusówka, Pilchówka, Repciówka, Sikorówka, Sołtystwo, Szewcówka, Twardoszówka, Wilkówka, Wronówka, Wykówka, Zagrody

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze nieoficjalne wzmianki pochodzą z 1336 r. Lokowana przez Kazimierza Wielkiego 11 listopada 1359. Jako wieś królewska weszła wkrótce w skład starostwa niegrodowego lanckorońskiego i była z nim związana do 1889 r., kiedy to znalazła się w dobrach izdebnickich, należących do Habsburgów. Po I wojnie światowej stała się częścią Spółki Izdebnickie Zakłady Przemysłowe.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bielskiego.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Drewniany kościół pw św. Joachima z 1 poł. XVIII w.

Został przeniesiony z Przytkowic w 1956 roku. Ma cechy późnobarokowe. Zbudowany jest na planie krzyża greckiego o równych ramionach i ściętych kątach między ramiennych. Posiada prezbiterium i jedną nawę. Nad wejściem jest chór. Dach siodłowy nakryty jest gontem i posiada ośmioboczną wieżyczkę. Ku wschodowi stoi drewniana wieża konstrukcji słupowej, z nadwieszoną izbicą i nakryta dachem namiotowym. Zawiera:

Murowana kapliczka "Dzwonek" z lat 20. XIX w.


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  2. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  3. GUS. Rejestr TERYT
  4. Paweł Kutaś, Szlak Architektury Drewnianej w Małopolsce, Zakrzów: wyd. PROMO, 2013, s. 42-43, ISBN 978-83-60941-50-8, OCLC 909996041.