Skimmia japońska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Skimmia japońska
Skimmia japońska: zdjęcie
Owocujący osobnik żeński
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd mydleńcowce
Rodzina rutowate
Rodzaj skimmia
Gatunek skimmia japońska
Nazwa systematyczna
Skimmia japonica Thunb.
Nova Genera Plantarum 3: 57. 1783.[2]

Skimmia japońska (Skimmia japonica) – gatunek rośliny z rodziny rutowatych. Jest gatunkiem typowym rodzaju skimmia. Występuje naturalnie w Japonii, Korei w Chinach i na Tajwanie.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

W naturze przybiera postać dużego i rozłożystego krzewu (do 7 m wysokości) o trwałych, zimozielonych liściach. Uprawiane w umiarkowanych szerokościach geograficznych rzadko przekraczają 1,5 m wysokości[3]. Liście lekko skórzaste, lancetowate, osiągają 7–10 cm długości. Drobne, kwiaty o słodkim zapachu i białym lub kremowym kolorze rozkwitają w kwietniu i mają. Są zebrane w gęste wiechy, które pojawiają się już jesienią i przez kilka zimowych miesięcy różowe pączki są ozdobą rośliny. Jest to roślina dwupienna, choć poprzez krzyżówki z innymi gatunkami skimmii uzyskano hybrydy obupłciowe[3]. Owocami są mięsiste pestkowce koloru czerwonego o 6–12 mm średnicy, zawierające jedno nasienie. Wszystkie części rośliny są trujące i rozgniecione wydzielają ostry aromat[4].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Pozycja systematyczna według APweb (2001...)

Jest to gatunek z rodzaju skimmia, należący do rodziny rutowatych (Rutaceae Juss), rzędu mydleńcowców (Sapindales) Dumort., kladu różowych (rosids) w obrębie klasy roślin okrytonasiennych[1].

Kwiaty
 border
Owoce
 border
Pokrój
 border

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

W krajach klimatu umiarkowanego skimmia japońska jest uprawiana jako roślina ozdobna, wysadzana zarówno do pojemników jak i gruntu. Wymaga stanowiska jasnego do cienistego, bez bezpośredniego słońca i niezbyt gorącego. Zbyt odsłonięte stanowisko powoduje żółknięcie liści. Gleba lekko kwaśna (pH 4,5–5,5), nie toleruje przesuszenia[5]. Mrozoodporna, jednak przy ostrych mrozach lepiej ją osłaniać, zwłaszcza młode okazy[3].
Powstało wiele hybryd i form uprawnych, najpopularniejsze z nich:
‚Emerald King‘,
‚Fragrans‘,
‚Keessen‘,
‚Kew White‘,
‚Nymans‘,
‚Rubella‘,
‚Rubinetta‘,
‚Ruby Dome‘,
‚Veitchii‘, zwana też ‚Foremannii‘,
‚Wanto‘,
‚White Gerpa‘.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2013-05-12].
  2. Skimmia japonica (ang.). W: The Plant List [on-line]. [dostęp 2013-05-12].
  3. 3,0 3,1 3,2 Ogrodnik amator. [dostęp 2013-05-12].
  4. pod red. A. Huxley: New RHS Dictionary of Gardening. Macmillan, 1992. ISBN 0-333-47494-5.
  5. Moritz Bürki, Marianne Fuchs: Leksykon roślin doniczkowych i balkonowych. Warszawa: Świat Książki, 2010, s. 251. ISBN 978-83-247-1838-2.